«Без іскры агонь запаліць нельга», — кажуць. Іскра, якая запаліла агонь, асветліла кар’еру Ryan Bingham, пасля некалькіх гадоў сумленнай працы, прыйшла ў 2009 годзе, калі яго запрасілі выканаць дзве песні (і невялікую ролю ў фільме) для саўндтрэку фільму ‘Crazy heart’, які выкананы Jeff Bridges — які за гэты ўдзел атрымаў прэмію Оскар — пад кіраўніцтвам Scott Cooper. Гэтыя дзве песні — “I don’t know” і “The weary kind”. Апошняя была напісана самім Bingham сумесна з T Bone Burnett. “The weary kind” — гэта тая самая іскра. У 2010 годзе, дзякуючы гэтай песні, Райан атрымлівае Залаты Глобус за лепшую арыгінальную песню. Пасля гэтага ён таксама заваяваў прэмію Оскар за лепшую арыгінальную песню і Grammy Award. Акрамя таго, гэта песня года на Americana Music Association Awards. Вялікі, абсалютны трыумф.
У Crazy Heart расказваецца гісторыя пра старыя кантыры-канцэртныя спевакі, які апынуўся на мяжы музычнага і чалавечнага заняпаду. Гэта не зусім гісторыя Ryan Bingham, але і 45-гадовы музыкант з Тэхаса, які пражыў жыццё, у якім не бракуе цяжкасцей і паваротаў лёсу. Вырастаючы з бацькамі-алкаголікамі (бацька-гэтак быў самазнішаны), працуючы на ранчо, у родэа і на нафтаплацдармах, ён раптам разумее, што любоў да музыкі можа адкрыць яму будучыню. «Практычна большую частку часу ў мяне была дзённая праца: цяжкая праца ў будаўніцтве або раскопванне ям. Я мог зайсці ў невялікі бар і за некалькі гадзін зарабіць прыкладна столькі ж, колькі я зарабляў, капаючы ямы увесь дзень. І вось тады я зразумеў: калі б мне давалася зарабіць 100 долараў за вячэр, граючы на гітары ў барах, гэта было б значна лепш, чым капаць ямы».
З таго цудоўнага 2010 года яго імя набыло пэўную відомасць і павагу. З таго часу яго альбомы прыцягвалі ўвагу. Таксама новы альбом “They call us the luck ones” з’явіцца праз сем гадоў пасля “American love song” (глядзіце тут агляд). Гэты дыск быў запісаны з новай групай Texas Gentlemen, якая ўключала Ryan Ake (гітара), Daniel Creamer (піана і арган), Paul Grass (барабаны і ўдарныя) і Scott Lee (бас). Да іх дадаліся Richard Bowden (скрыпка і мандалінa) і Cody Huggins (электрычная гітара, акустычная гітара, педаль-стіл).
Пры гаворцы пра новы дэбютны дыск Ryan Bingham сказаў з задавальненнем: «Гэты альбом, напэўна, той, з якім я меў найвялікшае задавальненне. Я заўсёды любіў досьці, якія гучаць свабодна, жыва, гучна, з доляй соулу, дзе недасканаласці моманту застаюцца. Праца з талентавітамі музыкамі, як Texas Gentlemen, дала мне магчымасць рухацца ў гэтым накірунку як ніколі раней. Між намі была не прамаўленая згодa пра тое, чаго патрабуе кожны трэкі, таму мы запісалі амаль усё ў жывую, з мінімальнай колькасцю дадатковых запісаў, дазваляючы пачуццю валодаць нам. Нарэшце я адчуваў, што захапляю гэтыя песні так, як я іх заўсёды ўяўляў. Мы не можам дачакацца, каб вывезці іх у тур і падзяліцца з фанатамі».
У “They call us the luck ones”, як і звычайна, Ryan Bingham ілюструе Амерыку, якую ён ведае лепш за іншых: тую, што ходзіць па бліскучых дарогах і па гарадах, але не надта крыніцных у мегаполісах; тую, дзе людзі жывуць сваім жыццём паміж вялікімі марамі і штодзённай барацьбой; тую, дзе часам атрымліваецца, а часам — не. І звонку там — Тэхас.
Tracklist:
1. The Lucky Ones
2. Let The Big Dog Eat
3. I Got A Feelin’
4. Twist The Knife
5. Americana
6. Cocaine Charlie
7. Blue Skies
8. Relevance
9. Ballad of The Texas Gentlemen
10. I’m A Goin’ Nowhere
