За некалькі гадзін да адкрыцця нулявой даты ў Рыміні Васко Росі даручае сваім песням місію расказваць пра сучаснасць, пацвярджаючы светапогляд, які назаўсёды праходзіць праз яго музыку. Пачынаючы з Vado al massimo, які ён апісвае як «як пачатак кнігі», рокер з Зоккі па-ранейшаму сцвярджае праклікацыйную сілу твора, нарадзіўшагася, каб кідаць выклік «тым застыўшым тварам, гэтаму гіпакрытам і занядбанаму свету» якія, па яго меркаванні, зусім не зніклі, наадварот: «Іпакрыты і занепакрыты не зніклі, яны павялічыліся. Я паўторна выкану іх, каб ісці супраць іх», тлумачыць ён.
Для Васко музыка працягвае быць значна большай за простае забаву. «Улада заўсёды патрабуе, каб людзі пакутвалі ад суму, — казаў Спіноза. Мы нясем радасць». Гэтaя радасць становіцца таксама формай супраціву: «Музыка — гэта форма актыўнага супраціву супраць гэтых сацыяпатычных, якія распальваюць войны і руйнаванні, у якіх пакутуе толькі грамадзянскае насельніцтва». Гэтая думка распаўсюджваецца на сучаснасць, адзначаную, па словах Камандавта, панаваннем «закону мацнейшых» і «магутнасцю прапаганды і рэмбіцыллізацыі насельніцтва».
Аднак Васко не лічыць неабходным ператвараць сцэну ў палітычную трыбуну. «Я пішу песні-поэзіі, якія маю музыку, і з імі размаўляю», — кажа за хвіліну да канцэрта. «Мне не трэба рабіць прамовы з сцэны: мае песні гавораць самі за сябе». Канкрэтна праз свае творы ён разглядае тэмы ідэнтычнасці і культуры, як гэта адбываецца з (per quello che ho da fare) Faccio il militare, які крычыць «мы не амерыканцы». Гэты твор сёння здаецца яму надзвычай сучасным: «Быў перыяд, калі мы думалі, што мы амерыканцы, але нас вельмі брутальна абзапасілі. Не мы амерыканцы—гэта фраза, як нібы напісаная гэтым годам. Раней мы думалі, што нечым трошкі амерыканскія. Усё ж не, мы італьянцы».
Такім чынам, у ноч перад выступам у Рыміні Васко зноў пацвярджае ролю ягоных песень: чыняем выклік, прымушаем задумaцца, устойвасць і распавядаем пра нацыянальную ідэнтычнасць без неабходнасці прамоў. Бо, як сам ён гаворыць, найлепшыя яго словы ўжо ў самой музыцы.
