Пачнем з аднаго: Франчэска дэ Грегоры — каштоўнасць музыкі і культуры гэтай краіны, і ён паміж найсвабоднейшых у мысленні, і гэтая рыса мне падабаецца. Аднак, сказаўшы гэта, я не падтрымліваю гэтую думку настолькі. Такі выказ папярэдне зрабіў Лігaбю (учора), перад тым як выйсці на сцэну стадыёна Olimpico di Roma і адкрыць тур «La notte di certe notti Stadi 2026», каментуючы апошнія заявы Франчэска дэ Грегоры пра тых мастакоў, якія распаўсюджваюць слоганы і палітычныя пасланні.
Лігaбюе і дэ Грегоры супрацоўнічалі ў 2014 годзе: тады Прынц запісаў новую версію сваёй песні «Alice» у дуэце з рок-музыкам з Коррэджа для альбома «Vivavoce». Цяпер, праз дванаццаць гадоў пасля той сустрэчы, Лігaбюе кажа: «Франчэска — адзін з самых свабодных у мысленні сярод усіх пісьменнікаў-песняроў. Ён ніколі не становіцца там, куды хтосьці думае яго знайсці, і гэта мяне прываблівае. Ён гаварыў за сябе; я тую думку не падтрымліваю. Ёсць адна рэч, якую, на маю думку, дэ Грегоры хацеў паказаць: мы не ззавязаныя. Занадта часта кажуць, што музыка “мае”: не, музыка можа і часам вырашае. Я заўсёды імкнуўся рабіць гэта праз песні».
У канцэртнай праграми Лігaбюе таксама «пракруціў» тую песню «Il mio nome è mai più», якую запісаў у 1999 годзе сумесна з Piero Pelù і Jovanotti ў адказ на канфлікт у былой Югаславіі, з думкай пра Газу, Украіну, Судан і «іншыя 59 масакраў, якія працякаюць у свеце».
