На YouTube існуюць дзве метал-версіі песні “Ossessione” ад Samurai Jay. Адна з іх — гатычны метал. Іншая — метал-мэтал. Абедве зроблены з дапамогай штучнага інтэлекту. Жаль: было б цікава паслухаць версію, зробленую чалавекам. Некаторым гэта зменіць настрой: слова “metal”, звязанае з Samurai Jay, непазбежна выкліча крыху насмешкі ці падазрэнне, бо гэты неапалітанскі пісьменнік, які з латінскімі рытмамі песні “Ossessione” ужо дванаццаць тыдняў упэўнена знаходзіцца на першым месцы ў рэйтынгу FIMI праслухваных і загружаных трэкаў Італiі, цяпер рыхтуецца дамінаваць і на рэйтынг авалбом з Amatore, толькі што выйшаўшым. І ўсё ж такое параўнанне не такім ужо несуразмерным, і сам Samurai Jay тлумачыць гэта так: «Сэнс мелодыі? Ён прыходзіць з металу. Я зь тых каранёў, з эмо. У мяне ёсць бок-праект у альтэрнатыўным стылі, дзве дыскі, цалкам аўтасабіраваныя. На працягу шасці ці сем месяцаў, перад “Halo” — кажа, цытуя песню, з якой у мінулым годзе ён пачаў знаёмства праз TikTok — я быў па-за гульнёй. Мне трэба было зразумець, якую траекторыю выбраць. Я заперся ў студыі з гітарамі».
Хто ведае, ці калі-небудзь выйдзе метал-альбом Samurai Jay, ці, мабыць, ён займе месца ў легендарных гісторыях, падобна таму, як адбыўся альбом МарІІі Карі ў стылі alternative rock. Тым часам ёсць дванаццаць песень, якія складаюць «Amatore» (гэта яго прозвішча), і яны, спалучаючы латінскія рытмы з поп-музыкай, уліваюцца менавіта ў той трафарэт, на якім калісьці стаяла «Ossessione»: «Тая рэч, якая зрабіла, што гэты рэч трапіла ў куды больш людзей, — радасць, упэўненасць, безтрудамасцi: узнікае жаданне рухацца. Калі яна падабаецца дзецям, значыць, зрабіў bingo», усміхаецца ён, гаворачы пра хіт-пункт. Сапраўды, альбом здаецца анталагічным уваходжаннем у гэты свет: прасторны, гульнявы, імпульсіўны, амаль дзіцячы ў сваёй здольнасці гаварыць без фільтраў і няшчадна прыйсці ў душу, дзе музыка працуе толькі калі становіцца і гульнёй, і рухам. А адносіны з аўдыторыяй, кажа ён, нічога не вымяряюцца разлікамі: «З таго часу, як я займаюся музыкай, я не думаў ніводнага дня пра мэтавую аўдыторыю. І слова “дзяці” у пары з “рынкам” мне дасць лішняе непрыемнае — не падабаецца мне».
Пра песні ён працаваў разам з сябрамі-міністру Вітo Саламанка і Лука Стокко: «Мы атрымлівалі асалоду. Калі ствараю, любы розумавы разважанне павінна застацца за дзвярыма: творчы акт павінен заставацца чысты ад правілаў рынку, ад бізнесу. Акт творчасці — гэта найбліжэйшая да дзіцяці, які самавыдумляе гісторыі. Я натхняюся «Debí tirar más fotos» ад Bad Bunny: там ёсць прыхільнасць да каранёў, у яго выпадку Порто-Рыка, а ў маім Неапале».” Таксама супрацоўніцтвы з Serena Brancale («Disgraziata») і Sayf («Malatì») тлумачаць, што яны ўваходзяць у гэтую інстынктыўную лінію, узніклі да серымнаму імпулсу і не былі пабудаваны заднім планам. Песня са Brancale з’яўляецца адной з самых весялых на альбоме: музычная сварка паміж двума каханымі, уладзена як «Carosone» і «Julio Iglesias». 15 жніўня ён выступіць на Red Valley Festival у Олбія. Але перад гэтым, 21 чэрвеня, адкрые ў Італіі канцэрт Рыкі Мартні на месцы Сан-Бенэда́тто дэль Тронтон: «Чым больш гэты дыск будзе старыцца, тым больш ён будзе нагадваць мне пра гэты неверагодны год».
