Існавала эпоха лёгкай італьянскай музыкі пяцідзесятых гадоў, калі сапраўды вельмі мала хто прапанаваў што-небудзь іншае за традыцыйныя і даволі салодкія мелодыі: сярод іх — Рэнато Каросоне. Гэты неапалітанскі музыкант тады з`яўляўся сапраўдным авангрдам: ён выступаў як медыятар і ўводзіў, у стомленую трагедыямі Італію, рытымічна вострый і здавалася б беззаветна свабодны рытм rhythm&blues, boogie woogie і rock’n’roll». Такі падыход апісвае Энрыка Дэрэгібіс уءзвароце да «Дзіцыянарыйнаму поўнаму слоўніку італьянскай песні» пра Рэнато Каросоне (нарадзіўся Рэнато Каросоне у Неапалі 3 студзеня 1920 года, памёр 20 мая 2001 года).
Як вучань фартэпіяна ва сямі гадоў, як прафесійны музыкант ужо ў сямнаццаць гадоў, толькі што атрымаўшы дыплом у кансерваторыі, Каросоне ў 1949 годзе атрымаў ключавое прапанову: аднавіць трыо для Shaker Club у Неапалі, і нарадзілася «Трыо Каросоне» з гітарыстам Пітэрам Ван Вудам і барабаншчыкам Гегэ ды Джакома. «Праз начную школу Каросоне» — так тлумачыць ён сваю шлях: трое гралі ўсё; але Каросоне, які любіў джаз і бібоп, павялічыў тэмп кампазіцый у стылі Фацса Уоллера. Аднойчы публіка папрасіла групу выканаць «Lo sceicco» яшчэ хутчэй. Гэта было вычварэннем, але для Каросоне гэта стала вырашальным рыўком: ён пачаў браць сурʼёзныя неапалітанскія або італьянскія песні і зменаў іх сімвал, фрагментаваў іх з іраній і рытмам. З гэтага моманту ўзнікае арыгінальны, сапраўды непаўторны рэпертуар Каросоне. Рэймалтаваўся па-іншаму з супрацоўніцтва з лінываным, элегантным неапалітанцам Нікалa Салэрна, у сцэне вядомым як Nisa — Каросоне сам пастаянна падаваў ідэі. Іх тэксты, выходзячы за часовыя рамкі, выяўляюць пэўную свабоду, іранічнасць без вялікага апраўдання і нават самакрытыку, разам з выдатнай тэатральнай дынамікай групы; і захоўваюць у сабе асобны гумарны, кіравы, глыбокі настрой, які належыць непаўторнай напалітансці.
Рэнато Каросоне, разам з Фрэдам Бускалжыёне, з’яўляўся сапраўдным інаватарам італьянскай песні, і дзякуючы яму на сцэну прыйшоў рэвалюцыйны постаць Домэніко Модугно, які ў 1958 годзе на Фестывалі Санрэма змяніў гісторыю сваім «Nel blu dipinto di blu». Год праз год, у 1959-м, 7 верасня, Каросоне без папярэджання аб’явіў сыход са сцэны. Ён вярнецца з вялікім поспехам у 1975 годзе, але ў 1989 годзе ўдзел на Фестывалі Санрэма з «’Na canzuncella doce doce» прынёс ужо менш захаплення.
1954: E la barca tornò sola (Fiorelli – Ruccione)
1955: La donna riccia (Modugno)
1955: La pansè (Cioffi – Pisano)
1955: Malafemmena (De Curtis)
1955: ‘Stu fungo cinese (Carosone,R – Nisa)
1955: Tre numeri al lotto (Carosone – Fiorentini)
1956: Io, mammeta e tu (Pazzaglia / Modugno)
1956: Maruzzella (Bonagura / Carosone)
1956: T’è piaciuta (Capillo – Rendine)
1956: Guaglione (Nisa / Fanciulli)
1957: Chella llà (Bertini – Di Paola – Taccani)
1957: Tu vuo’ fa’ l’americano (Nisa / Carosone)
1957: ‘A Casciaforte (Mangione – Valente)
1957: L’hai voluto te (Tassi,R – Sarra)
1957: Torero (Nisa / Carosone)
1959: O Pellirossa (Nisa / Carosone)
1958: Caravan Petrol (Carosone – Nisa)
1958: ‘O Sarracino (Nisa / Carosone)
1958: Pigliate ‘na pastiglia (Nisa / Carosone)
1989: ‘Na canzuncella doce doce (Mattone)
