Мотта не той чалавек, які палюбляе ўрачыстасці, і з самага пачатку ён ставіць кропку перад размовай пра паўторнае выданне “La fine dei vent’anni”, свайго дэбютнага альбома, які выходзіў у крамах дзесяць гадоў таму і цяпер вяртаецца ў новую пашыраную версію: “Гэта не аперацыя дзеля грошай, як большасць такіх праектаў. Калі ў сацыяльных сетках пачаўся трэнд рэвіюалу 2016 года, я задумаўся пра адмену ўсяго: не хацеў, каб гэты праект хтосьці мог выкарыстаць для гэтай гісторыі. Няма ні наяўнай ностальгіі: гэта спосаб пакласьці мір з перыядам маёй жыцця”. Гаворка пра паўторнае выданне была зроблена 18 сакавіка 2016 года, калі дыск з’явіўся ў крамах.
На вокладцы бачны твар спявака ў чорно-белых тонах, з выразамі і ўсмешкай, якая нагадвае Лу Ріда з-пад Тасканы. Да нядаўна, да прыкладна некалькіх гадоў раней, ён быў лідарам Criminal Jokers, знакавае імя для прыхільнікаў руху нью-вэйв у Таскане. Затым, у 2014 годзе, пераезд у Рым, каб вывучаць кампазіцыю музыкі для фільма ў Цэнтры Вытокавай кінематаграфіі (Centro Sperimentale di Cinematografia). І адбыўся зрух. Праз дзесяць гадоў “La fine dei vent’anni” вяртаецца ў крамы ў розных канфігурацыях: раскладзённы эксклюзіўны набор з аўтографам у выразе абмежаванай колькасці, які змяшчае арыгінальны альбом на белым вінілe і двайны вініл, атрыманы з канцэрту ў Alcatraz у 2017 годзе з неапублікаванымі фатаграфіямі і белы аўтографаваны вініл. Мотта зноў выконваць увесь дыск так, як ён зрабіў у 2016 годзе, калі яму прысудзілі Прыз Тэнко як “Першая творчасць”: вось даты канцэртаў.
Пачнем з найпростай пытанне: чаму вырашылі святкаваць дзесяць гадоў гэтага дыску? Што ён значыў для цябе і што, на тваё меркаванне, ён значыў для канцэпту псеўдапрадукцыі рымскіх і нацыянальных пісьменнікаў-пеўцаў у дзесятых гадах XXI стагоддзя?
Гэта дыск, які прадставіў мне самога сябе, якога я ўжо не бачу на працягу нейкага часу, і які зноў выклікаў маю цікавасць да аналізу, праслухоўвання. Магчыма, страх змяніцца тытаваўся: за ўсе гэтыя гады ўплыў на напісанне стаў амаль занадта рацыянальным: “Гэта захаваю, гэта не”. Але было вельмі эмацыйна прагледзець фота тура, так свабодныя, частка з якіх можа быць апублікаваная. Некаторыя з іх яшчэ немагчыма апублікаваць, пакуль што (сміецца). Тое, што адбылося ў той год, было настолькі зменлівым для мяне пасля дванаццаці-уулетніх гадоў выступаў. Той факт, што я прайшоў шмат шляхоў у музыцы, парадоксальна зрабіў мяне яшчэ менш падрыхтаваным да шоку, які прыйшоў у той год.
У якім сэнсе?
Для мяне, як былога музыкі на турне і інжынера-звучання, было даволі зразумела, што на канцэртах збіраецца пяцьдзесят чалавек, ніхто не ведае, хто я такі, і грошай ніякай няма. Я прывык да гэтага. Шок ад таго, што раптам было дзве тысячы чалавек, якія спявалі мае песні, мяне дэстабілізаваў. Гэта з’яўляецца магчымасцю зрасту з тым момантам, праз дзесяць гадоў.
Чаму ты быў у канфлікце з тым момантам у сваёй кар’еры?
Бо пасля першага альбома ўсе пачылі казаць пра мяне як пра нешта, што зроблена іншай асобай: “Гэй, але першы дыск…” Усё, што я рабіў, параўноўвалі з тым праектам. Але першы дыск — гэта як першае выступленне. Я не магу пераасэнсаваць сябе, не можна паўтарыць.
Калі пераслухоўваеш сёння “La fine dei vent’anni”, што ты думаеш?
Ён ніколі не старэў. Ён дакладна адлюстроўвае тое, хто я быў у тую пару. Я пакінуў Criminal Jokers і Таскану, пераехаў у Рым, каб вучыцца ў Цэнтры Сімпратычна кінематаграфіі і быў няшчасны. Яна закранала мяне — дзякуй, што са сваім раскупленым жыццём. Я рабіў шмат службаў на карысць грамадства — у той час мне аднялі кіроўчае дазволы. Я развалю мою былую дзяўчыну і не меў нічога за душой, нягледзячы на тое, што працаваў сеансістам для Pan Del Diavolo і Nada, ды як інжынер-звучання Zen Circus. Я працаваў шмат, але не зарабляў нічога. Мае бацькі, якія заўсёды падтрымлівалі мяне, пачынаюць пытаць: “Такім чынам?”
Чаму гэты дыск стаў генерацыйным?
Таму што ён расказваў пра генерацыю, поўную мараў і ідэй, але з надзвычай мала магчымасцяў іх рэалізаваць, бо “зафіксавана”. Гэтa — гэта серадняя генерацыя, пераходная паміж светам тэхналогій і сацыяльных сетак і светам папярэднім. Гэта генерацыя без інструкцыі па карыстанні. Я маю вялікую веру ў сённяшніх маладых, бо яны знаходзяцца менавіта ў іх часе і ў яго дынаміках значна больш, чым мы былі.
Наколькі Рым быў ключавым у працэсе стварэння?
Дыск быў звязаны з той апалю сцэны таго часу. Але ён не меў нічога агульнага з разнастайнасцю прадстаўнікоў таго інды-кола. Глядзелі на яго з канцэртаў: песні таксама доўжыліся да чвэрці гадзіны, з доўгімі інструментальнымі концамі. Нешта па-за нормай. Рым ўсё ж быў цэнтрам працэсу. Варта падумаць, што сустрэча з Рыкарда Сінігалія адбылася менавіта ў сталіцы. Спачатку ён павінен быў мне дапамагчы з тэкстамі, і проста. Вытворчасць павінна была рабіць іншая асоба.
Хто?
Манюэль Фузаролі, той самы прадзюсар апошняга дыска Criminal Jokers.
А што далей?
З першага сустрэчi я зразумеў, што Рыкардо — гэта той чалавек, якога я шукаў. Годамі хацеў яго ведаць. Я ацэньваў тое, што ён рабіў. Нягледзячы на тое, што для многіх ён вядомы як прадзюсар, чым як пісьменнік-песеннік, мне вельмі падабалася тое, што ён пісаў. Ён быў даволі трывалы ў тым, каб сказаць, што ўсё, што я рабіў у майдушнай майстэрні на Pigneto, павінна застацца на ўзроўні запісы. У арыгінале, замест таго каб сказаць: “Давай зробім гэта лепш, запішам больш чыста”, для яго моц заключалася ў тым, што чарнавікі, які я прывёз, нёс у сабе ідэю, іншую. Маё прыказ: “Хачу не як іншыя”. Не збіраюся ўводзіць у тэхнічныя дэталі, але банальна нават настрой гітары быў ямуваўся, туманны, з намер ступеню.
Што ты даведаўся ў гэтыя месяцы ад Сінігалія?
Ён заваяваў мяне фразай, якую я дагэтуль нёс у сабе: “Не трэба рабіць прыгожа музыку: трэба рабіць тваю музыку.” Вось тут і з’явілася магія. Я хацеў зрабіць з ім і другі дыск, але Рыкардо сказаў “не”.
Чаму?
Пасля “La fine dei vent’anni” вакол мяне стварыліся націск і чаканні з боку лейблаў. Зрабіць другі дыск было б іншым. Рыкардо аддаў перавагу не прадзюсаваць наступны альбом, крыху дзеля захавання нашых адносінаў і крыху дзеля не прымушаць сілавыя пазіцыі з боку лейбла. Мне было крыху балюча. Але сёння я кажу, што таму радо рады: дабрыня і павага засталіся нязменнымі.
Ці канцэрты будуць цалкам прысвечаныя “La fine dei vent’anni”?
Так. Я выкану цалкам “La fine dei vent’anni”, пакажацца на сцэне з удзелам барабанавага барабана, як у туры дзесяць гадоў назад. Пасьля выканання ўвесь дыск, я выканаю новую песню, якая, здаецца, з’яўляецца лагічным працягам гэтага дыскусійнага лініі.
Ці ёсць план сустрэта з Рыкардам Сінігалія для новага круга?
Калі Рыкардо захоча, чаму не? Я буду вельмі рады, і гэта было б завяршэннем круглога цыклу.
Ці ёсць новая музыка, якая гарыць у печы, акрамя неўказанага, які выграе на канцэртах?
Так, я працую над новым альбомам. Песні, якія я ствараю, напоўненыя іроніяй і радасцю. Я вярнуўся да таго, каб атрымліваць асалоду ад выступленняў так, як рабіў на туры “La fine dei vent’anni”. За апошнія гады я многа расказваў пра сябе, пра тое, як я быў, пра тое, што змянілася. Гэты тып эга-ўзгадвання ў тэкстах мне надае нудоты. Не толькі сярод іншых пісьменнікаў-песеннікаў, але і ўласнага сябе. Пасля драматыкі пандэміі я зразумеў, што значна больш цікава казаць пра тое, што адбываецца за межамі мяне.
