Так павінна быць заўсёды: публікаваць толькі тады, калі ёсць пра што сказаць. Гісторыя, якую варта распавесці. Alessandro Mannarino вырашыў узяць пяць гадоў, каб выдаць «Primo amore». Геалагічная эпоха, як сённяшняя індустрыя дысказнавання: «Я пачаў з нуля. Я змяніў дыскаграфічную каманду і менеджмент. Пасля альбома 2021 года («V», ndr) і двух гадоў тураў я спыніўся, я падарожнічаў сам-асобна, прыйшоў да пошуку таго, што павінна было нарадзіцца, але патрабавала асабістага і мастацкага пераходу», распавёў у нашым інтэрв’ю. «Primo amore» нарадзіўся менавіта як адказ на той шлях, спачатку геаграфічны і чалавечы, а потым, як вынік, таксама мастацкі: у ім дзевяць трэкаў, у якіх рымскі фолк змешваецца з рэггі, дубам, электронікай, таксама з прагам сучаснага Iosonouncane. Песні, нараджаныя для адказу на пытанне дзеля ўсіх пытанняў: які сэнс жыцця?
Акрамя ісціні ісціны, у музычным плане для тых, хто пазнаў Mannarino з часу «Me so ’mbriacato», песня, якая ў 2009 годзе зрабіла яго зоркай новага рымскага аўтарска-кантрытнага руху, паміж фолклом і іранічнасцю, скачок яўны. Mannarino, можна сказаць, не жыве тут больш: гэты імгненны, амаль вулічны аўтарскі вобраз, які раней рабіў яго адной з сімвалаў сцэны, сёння выглядае аддаленым. Mannarino сёння — у іншым месцы: прастора больш разрэджаная, менш нарратыўная у традыцыйным сэнсе, больш блізкая да ўнутранага вымярэння, чым да лінійнага распавядэння. Ідэя самога персанажа паступова раствараецца. Пра гэта сам гаворыць, калі казаць пра спробу «знішчыць эга», пра выбар паменшаць гук голасу на вінаіле, разглядаючы яго амаль як інструмент паміж іншымі (віўіл — віниле трэба было дадаць раней і ў першапачатковай версіі мусіла быць і CD, і лічбавая, але пасля ён зразумеў, што занадта рашаць пошук, але віниле ўжо быў перададзены — вывад: віниле гучыць інакш, чым CD і лічбавыя). Такі падыход нагадвае некаторыя інтуіцыі Lucio Battisti у „Anima latina, дзе форма-песня адкрываецца і распадаецца, каб стаць музычным досведам, які пераўзыходзіць narrative.
Anche la genesi del disco, co-prodotto con Francesco Fugazza (capace di passare da Mahmood a Meg) e con i contributi di Mauro Refosco (David Byrne, Red Hot Chili Peppers) per le percussioni, che sono pulsanti e centrali nella costruzione dei brani, riflette questa traiettoria. Mannarino ha viaggiato tra Colombia, Panama e Sud America più in generale: esperienze tutte vissute come parte integrante del processo creativo. Le canzoni sono nate in luoghi concreti — una, “Venere”, l’ha scritta in una capanna nella foresta — e portano dentro una dimensione quasi rituale, più che narrativa. Il risultato è un album che si muove lontano dalle strutture più riconoscibili della canzone pop italiana. Le forme sono meno rigide, i testi tendono a funzionare per immagini e ripetizioni, quasi come mantra (“Carne”, “Bambino”, “Kalanera”), mentre le durate si allungano fino a superare spesso i cinque minuti.
«Volevo fare una magia, permettere all’ascoltatore di perdersi nella musica: indossare le cuffie, iniziare l’ascolto e, poco alla volta, allontanarsi dalla realtà», ha detto Mannarino. E allora prendetevi 40 minuti, indossate le cuffie, schiacciate su “play” e godetevi il viaggio. Fidatevi, ne vale la pena.
