Студыя Джулі, на сцяне якой ззяе знакаміты святляны надпіс «È festa», напоўнена ўспамінамі, гаджэтамі, дыскамі і інструментамі. Гэта жывая студыя. Далёкая ад многіх халодных міланскіх прастораў, дзе робіцца музыка. Гэта пахілка, дзе можна шукаць прытулак. Тое месца, дзе ёсць цяпло, якое робіць розных выканаўцаў зручнымі, і, вядома, самога Olly, які тут як дома, і які прайшоў тут у апошнія гады. Тут нарадзіліся супрацоўніцтвы з Fabio Concato, Tommaso Paradiso, Fulminacci, Bresh, Franco 126, Biagio Antonacci, Coez, Emma, Elisa, Enrico Nigiotti, Tredici Pietro і сам Olly, якія сталі часткай яго першага дыска як прадзюсара «Solito cinema», які выйдзе 24 красавіка. Сядзячы на канапе, у майцы з старога тура Vasco, Juli вядзе нас у сам праект.
Які шлях у гэтым альбоме?
Гэта быў вельмі доўгі шлях: з цягам часу я шмат эксперыментаваў. Год за годам мы з Olly займаліся электроннай музыкай, потым натуральным чынам перайшлі на аўтарскія песні. З таго часу, як мы ўвайшлі ў той свет, я зноў узяў у рукі інструменты, пра якія раней не думаў, што зможу выкарыстоўваць сёння. Я вырас у Валле-д’Аоста ў асяроддзі, дзе цэнтрам была традыцыйная музыка, у якой лісцо танцавала на вачах, а інструменты, як аккардыёна і саксофон, былі асноўнымі. Мне рада, што мне атрымалася перанесці іх у сучасную музыку. У маім альбомe адкрываецца не толькі мой густ, але і густ музыкантаў, з якімі я працаваў на працягу гэтых гадоў.
Гэты альбом больш як выданне музыканта, ці ўсё ж як прадзюсарскі?
Музыкі, якія мне дапамагалі, з тых, з кім я працую ўжо працяглы час. І прыемна бачыць, як мы ўсе выраслі: ад таго моманту, калі ўпершыню сакс agа трапіў у кампазіцыю, толькі быўшы збянтэжаны, да сённяшняга дня, калі ўсё адбываецца спантанна, калі мы сустракаемся. З многімі з іх мы таксама выступаем на жывы сетах — і менавіта гэтым складаецца тая паразуменне ў стваранні музыкі, якая з’яўляецца фундаментальнай для таго, чаго я імкнуся дасягнуць.
Якая была іскра?
Я заўсёды сустракаўся з мноствам артыстаў. Потым, каля лістапада 2025 года, я пераслухаў усе трэкі, што былі на маім кампутары. Шэсць ці сем з іх апынуліся ў альбоме. Калі я праслухаў іх усіх запар, у мяне зззззагорылася лямпа: адчуў нешта, што іх звязвала. І тады я зразумеў, што прыйшоў час. І я шчаслівы, бо не загадаў гэта загадзя: я падзяліў диск з артыстамі, якіх не выбіраў «за столікам»: мы сустрэліся на шляху. Гэта тое, чым я ганаруся больш за ўсё.
Чаму песні не выйшлі раней?
Таму што так бывае. У маёй працы над шматмі трэкамі сваё месца займае доўгі ланцуг шляхоў іншых артыстаў. Хтосьці толькі што выдаў дыск, хтосьці меў іншыя планы, Санрэме, тысячы рэчаў… і таму гэтыя творы засталіся ляжаць. Бываюць асаблівыя выпадкі, як трэк з Concato або той з Biagio Antonacci.
Што за творы?
Трэк з Concato — пераасэнсаванне аднаго яго твора з 2003 года. Для мяне ён заўсёды быў крыніцай вялікай натхненні, і як прапрацаваны яго творы з пункту гледзіны аранжыроўкі. З Biagio ўсё было так: гэтым летам ён піша мне праз ягонага сына Паўла, з якім у мяне добрыя адносіны. Ён дасылае мне дэма-прагавор, палавы і просіць прадюсаваць яго.
Ці працаваў ты больш у студыі ці на адлегласці?
У студыі. Усё рабілася тут. Я збіраю выканаўцаў сюды: альбом — вынік сэсій, якія я праводжу супраць двух гадоў. Першая песьня, па-працягу часу, — гэта той з Томмасо Paradiso, які нарадзіўся пасля трох дзён сэсій разам. Вялікая радасць у тым, што паміж намі фармуецца адносіна: робіш сэсію, выходзіш па ежу, расказваеш часткі жыцця, даведаешся, кім перад табой. І калі ты пішаеш, усё становіцца прасцей.
Ці ёсць агульная нітка паміж песнямі — меланхолія?
Так, напэўна, гэта бліскучая меланхолія. Часта пытаю артыстаў: «Чаму вы кажаце пра тое, што кажаце? Што гэта для вас азначае?» Мне не раз даводзілася вяртацца дадому пасля сесіі з адчуваннем багацця, бо я не адчуваў сябе самотным: я сустрэў людзей і артыстаў, якія адчуваюць маі ж эмоцыі. Я рады, што ў дыску праявілася такая меланхолія, але ў пазітыўнай форме, без перагрузак.
Твая ўнікальная гукавая подпіс — як яна з’явілася?
Часта пытаюцца, у чым сакрэт маёй гітары. Гэтая рэч не цалкам мне зразумелая. Лічу, што гэта таксама з-за таго, што я самавучка: навучыўся такім спосабам, які на пэўных момантах можа быць «памылковым», але пазнавальным. Акрамя таго — увага да песні ў поўным аб’ёме.
Ці думалі ты пра тое, каб самі іх спяваць? Наколькі твое эга ўплывае на гэта?
Не, ніколі. Гэта не разумення мяне. У музычнай школе спевы былі тым, што мне даступна было менш за ўсё. Я прызнаю, што маю ролю — быць «рукай» іншага чалавека. Мне падабаецца быць даступным, дапамагаць, але і быць пачутым. Калі ёсць бок майго эга — гэта тое: так, мне падабаецца, калі мяне слухаюць. І часам я бяру на сябе адказнасць усяляць рашэнні. Ён сустракаецца з артыстамі — у здаровым ключы. Маё месца — трымаць лінію песні, але не спяваць яе.
Ці такой жа падыход у адносінах да ўсіх артыстаў?
Так, бо за апошнія гады мне пашанцавала выбіраць, з кім супрацоўнічаць. Спачатку я рабіў усё сам, трэба было сябе за свой сцяг вядоміць. Потым пачаў працаваць з людзьмі, якім я сапраўды паважаю. І вельмі многа для мяне значыць праўдзівасць. Не так часта можна сустрэць прадзюсара, які скажэ: «Гэты момант я не зразумеў». У свеце ужо шмат yes-man.
Ці ўсё ты ўключыў у альбом?
Так. Я ўключыў усё, што меў.
Твой густ больш кіруецца традыцыяй італьянскай музыкі, але без нейкай ностальгіі. З чаго ён узяўся?
Маё натхненне даволі „старое”: я слухаю шмат музыкі з мінулых гадоў. Але не так доўгаўна нашканцавалі і новую музыку, якая мне таксама вельмі падабаецца, як Bleachers, што маюць вінтажны густ, але зусім сучасныя. У нейкі момант ты чувствуеш патрэбу ў штосьці новае, але такое, што адсылае тую самую эпоху. Напрыклад саксафон: пачатковая задумка згадвае свет Вендіці, але далей ўваходзіць інстынкт. Гэта ніколі не копія.
Як важна ў прадукцыі выключаць, а не дадаваць?
Я пачынаў з танцавой музыкі, якая поўная элементаў. Спачатку мне было цяжка зрабіць песню лаканічнай. Сёння маі песні нараджаюцца з гітары і вакалу: мне цяжка адысці ад гэтай ідэі. Часам дадаю нешта і думаю, што лепш было раней. Прыклад — «Brutta storia» з Emma і Elisa, у якой я хацеў выключыць усё.
Чаму ўключаць трэк з Olly?
Хацеў зрабіць нешта іншое, чым «звычайнае» падпісанае Olly і Juli. Гэты трэ¨к я трымаў на канец менавіта з гэтай прычыны. Хацеў паказаць іншую твар. У той трэку я яго чуў вельмі шчырым, больш шчырым, чым звычайна. Больш адкрытым. Ёсць фразы, якія прымусілі мяне адчуць калач да мурашак. Гэта яго сольны праект, таму для яго гэта было бяспечнае месца, таму ён урайаў вельмі асабістую частку.
Як адказаць тым, хто бачыць гэты праект як «прадюсарскі альбом» для пазіцыянавання?
Спадзяюся, што песні самі скажуць за мяне. Доўгі час я не лічыў сябе гатовым зрабіць свой уласны дыск. Я праводзіў параўнанне з першым альбомам Макса («OBE», ndr), які задаў стандарт. Я думаў, што ніколі не дасягну тэй пазнавальнасці. А сёння я тут, каб прапанаваць сваю ўласную бачанне свету песенніка і аўтара.
Здаецца, што амаль увесь матэрыял — з аднаголаснымі вакаламі.
Так, таму што я ніколі не будаваў рэкламу па-стратэгічна. Я не думаў пра фічэрынгі для радыё.
Што ж гэта на самай справе за дыск?
Я ведаю: гэта прадзюсарскі альбом, але не хацеў бы, каб гэта была галоўная мэта. Я хацеў, каб яго бачылі як зборнік песень, кампільцый, як спіс хітаў песенного аўтарства. Калі я размаўляў з Томмазо Бардонаро пра абложку, я сказаў яму, што не хачу майго імёна вялікімі літарамі. Хачу нешта, што нагадвае Festivalbar: кампіліцыя з хітамі. Канчаткова, у гэтым праекце важней «Solito cinema» Джулі.
Сніць каму, каго б ты хацеў? Не дазваляй адказваць Васко.
Я б хацеў паслаць паведамленне Бруноры падчас працы над гэтым альбомам.
