Адкрываецца Цэнтр амерыканскай музыкі Бруса Спрынгстына. Пасля шэрагу запусковых ініцыятыў (у тым ліку некалькіх канцэртаў з рок-зоркамі), сёння, 13 чэрвеня, адкрываецца не музей Боса, а культурны цэнтр.
Будынак, плошчай больш за 2 700 квадратных мэтраў на кампусе Монмутскага універсітэта ў Нью-Джэрсі, змяшчае асабісты архіў Бруса Спрынгстына, але таксама выстаўкі, прысвечаныя гісторыі амерыканскіх музычных жанраў і іх галоўных дзеячаў. Спрынгстын, гаворачы з Ню-Ёрк Таймс, распавёў, што на самай справе не хацеў асабістага музея, і таму праект спачатку сустракаўся з пэўнай недаверлівасцю: «Мне здавалася, гэта занадта салідна. Я спытаўся: “Ці сапраўды хочаш сваё імя на будынку?”»
Брус Спрынгстын змяніў думку, калі праект пачаў не засяроджвацца на яго фігуры, а пераўтварыўся ў цэнтр, прысвечаны амерыканскай музыцы ў цэлым. «Калі мы засяродзіліся на тым, што гэта будзе месца, якім я буду дзяліцца са ўсімі іншымі музыкамі, і што гэта будзе цэнтр амерыканскай музыкі самога па сабе, — сказаў ён, — «Вось як я бачу сябе. Я — маленькае звяно вялікай ланцугі»».
Спрынгстын адмоўваецца быць галоўным героям гісторыі, якую цэнтр хоча распавесці: «Я той, хто прыйшоў і падняў сцяг. Так гэта працуе. Паўтару яго некаторы час і потым перадам наступнай асобе».
Мэта цэнтра, у першую чаргу, — працаваць з новым пакаленнем: «Я буду задаволены, калі ўбачу ў паркоўцы чаргу школьных аўтобусаў», растлумачыў музыкант. Ідэя заключаецца ў тым, што цэнтр застаецца перадусім «месцам, якое прыцягвае моладзь, што шукае адчуванне гістарычнай наступнасці, натхнення, як амерыканская музыка фарміруе культуру і як культура фарміруе палітыку».
«Праз дваццаць гадоў мне было б прыемна бачыць, і, верагодна, убачыць гэта, калі мая значнасць згасне, невялічкую шкляную шафку з галоўнымі рэчамі, якія я зрабіў, акружаную мноствам іншых выдатных музыкаў».
Сярод найбольш значных секцый ёсць і тая, якая прысвечана песням пратэсту — тэма, якую Спрынгстын лічыць дагэтуль актуальнай. «У Злучаных Штатах заўсёды ёсць нешта, супраць чаго варта пратэставаць», адзначае ён, згадаўшы сучасных выканаўцаў, як Dropkick Murphys.
Нягледзячы на яго нядаўнія палітычныя пазіцыі і змест, звязаны з культурным актывізмам, Спрынгстын настойвае на інклюзіўнасці праекта: «Якія б ні былі твае палітычныя погляды, ты прыйдзеш сюды і будзеш асветлены ці забаўлены. Магчыма, ты не згодны зусім з тым, што бачыш, але гэтая сітуацыя. Думаю, гэта месца для ўсіх».
