Калі сёння разглядаць інтэграцыю духавых інструментаў і электрагітар як адну з краевугольных прамоў fusion-звуку і найбольш вытанчанага рока, значная доля заслуг прыпадае на тую яркую інтуіцыю, якая з’явілася ў лютым 1967 года ў падвале Walter Parazaider у Чыкага: стварыць рок-групу з духавымі. Вдохненне прыйшло з працы, якую зрабілі The Beatles для альбома “Revolver”. Саксафон, флейта, труба і трамбон не павінны былі быць элементамі колеру, а галасамі-соліста, наделенымі той жа вагай і той жа зрушальнай энергіяй электрагітары.
Перш чым Chicago выйшаў на сцэну (спачатку яго называлі Chicago Transit Authority), у попе і рытм-энд-блюзе духавыя секцыі займалі выключна функцыянальную ролю: яны падкрэплялі куплеты, запаўнялі гарманічныя пустэчы або служылі запаўняльнікамі для вакальных аранжыраванняў. Parazaider, выпускнік Універсітэта DePaul і са трывалай класічнай і джазавай базай, змяніў парадыгму. Разам з гітарыстам Тэры Кат і іншымі заснавальнікамі ён праектаваў музычную архітэктуру, у якой духавыя маглі дыялогаваць на роўных з рытмічнай секцыяй. Гэта была вялікая стыльсвая рызыка: музыкам трэба было ўплятаць складана аранжыраванні джазавай паходжання і складанаватыя сінкапановы, распрацаваныя на цвёрдых рытмах развіваючага рока. Гэтае ўзаемадзеянне прымусіла барабаншчыка і басу перагледзець уласныя прасторы, ствараючы дынаміку і ўзаемадналыя сутыкненні, якія стануць прыкладам для ўсёй наступнай дзесяцігодкі, садзіўшы фундаментальныя сем’я для прага і фьюжну.
Важнасць Parazaider не абмяжоўваецца толькі канцэптуалізацыяй гуку гурта, а праяўляецца праз музычны штрых, які здольны злучаць акадэмічную вытанчанасць з імгненнай камунікатыўнасцю рока. Самы вядомы і наглядны прыклад такога настрою — “Colour My World” (1970). Укладзеная ў грандыёзную сюіту з 13 хвілін “Ballet for a Girl in Buchannon” (склаў трамбоніст Джэймс Панкоў для другога альбома, “Chicago II”), баляда не выпускаецца класічным сольным праслоўцам на гітары, які фармат рока мог бы навязаць. Замест гэтага яна надаецца далікатнаму і знакаваму сольнаму выкананню на флейце traverso, падпісанага і выкананага самим Parazaider. Гэты момант чыстай інструментальнай паэзіі паказаў шырокай публіцы, што рок можа прымаць партытуры, блізкія да камернай музыкі, не губляючы ні грама сваёй ідэнтычнасці, значна пашыраючы межы жанру.
Parazaider памёр у 81 год, пакалечаны ад альцгеймера. Яго памятаюць за шматслойны гук, які стаў мастом паміж вострай экспрэсіўнасцю рок‑музыкі канца шасцідзесятых і вытанчанасцю фарм джазу. Ён прымусіў рок навучыцца новай граматыцы, і гэта, у гісторыі сучаснай музыкі, з’яўляецца дасягненнем, якога дасягаюць толькі даволі рэдкія майстры.
