Запісы завяршыліся 15 красавіка
Калі «McCartney», сольны дэбют 1970 года, быў выпушчаны паралельна з аб’явай аб сыходзе Пола Маккартні з гурта, але быў зроблены тады, калі Біты яшчэ фармальна заставаўся аб’яднаным, «RAM» сабраў усе назапашаныя Маккартні напружанні пасля такого цяжкага рашэння.
Каб запісаць альбом, Маккартні паляцеў у Нью-Ёрк, дзе прыехаў 7 кастрычніка 1970 года. Міні‑бэнду, сабранай для запісаў, уваходзілі два сесіённых музыканта з нью-ёркскай сцэны: Дэнні Сейвэл (барабаны) і Дэйў Спінозза (гітара), але пасля толькі тыдня на іх месца прыйшоў Х’ю Маккраккен, чый гітарны стыль вызначыў гук альбома.
Сесіі альбома праходзілі спачатку ў Columbia Studios (16 кастрычніка — 20 лістапада 1970 года), працягваліся ў A&R Studios Філа Рэмона (студзень і люты 1971), дзе да трох песень былі дададзеныя аркестравыя і медыя‑суправаджэнні духавых інструментаў (“Uncle Albert/Admiral Halsey”, “The Back Seat of My Car” і “Long Haired Lady”, у пары з аранжыроўкамі Гары Мартын) і была запісана «Ram On».
У сакавіку Палу і Ліндзе пераехалі ў Лас‑Фігас? Лос-Анджэлес, у Sound Recorders Studios, дзе завяршылі працу 15 красавіка, запісаўшы яшчэ песні (уключаючы «Dear Boy»), наклалі інструменты і вакальныя часткі і займаліся мікшаваннем.
Сесіі былі найбольш плённымі за ўсю кар’еру Маккартні, з запісаннем цэлых 26 песень. Акрамя «Another Day» і «Oh Woman, Oh Why?» — ужо выпушчаных сінглам 19 лютага — і дванаццаці твораў, увайшоўшых у RAM, сесіі пакінулі на полі некалькі нявыданых песень.
З пункту гледжання стылю
«RAM» вызначаецца мноствам узораў і початкаў, нібы Маккартні імкнуўся не быць вызначаным ні пад якімі жанравымі ўмовы. Тэндэнцыя да фрагментацыі часам станавілася празмернай, і Маккартні нярэдка карыстаўся медлі як спосабам вызначыцца з ідэямі, якія ў іншым выпадку былі б нязручнымі. Калі ў «Abbey Road» Маккартні дасягнуў мэты – зліць дух папулярнай музыкі з формай сімфанічнай музыкі, — «RAM» таксама прымяняў такую тэхніку, але без неабходнай дысцыпліны. Тэксты некаторых песень найлепш гавораць пра рэчы, звязаныя з гісторыяй Beatles. Гэта выклікала шмат спрэчак, і Ленон падаў вызначэнне, якое было крытычным гледзішчам на ўвесь дыск.
Выпуск, продажы
«RAM» быў выпушчаны 17 мая 1971 года. Для вокладкі Маккартні асабіста распрацаваў афармленне з матывамі і эскізамі разам з Ліндай. Сярод іх выступалі ініцыялы L.I.L.Y. (г.з. «Linda I love you») і фотаздымак на задняй вокладцы дзвюх тараканаў, сфатаграфаваных у акте спарвання: гэта быў агульна прыняты сімвал таго, як з боку былых калег адносіліся да Пола. На асноўнай фотаздылі Пол быў зняты на сваёй ферме з бараном («ram»), сельскі выгляд з’яўляўся не надта дапамогай для станоўчай рэпутацыі RAM, і праз некалькі месяцаў гэта нават зацікавіла Лёнана, які зрабі пародыю з паштоўкай у альбоме «Imagine».
Як толькі дыск з’явіўся на рынку, публіка патэліў яму вялікі поспех. «RAM» дасягнуў №1 у Вялікабрытаніі, зняўшы з цэнтра «Sticky Fingers» гурта The Rolling Stones. У Амерыцы дыск дасягнуў другога месца, абагнаўшы «Tapestry» Карол Кінг, але заставаўся у чартэрах 37 тыдняў, атрымаўшы платіну з продажамі каля 1,4 млн копій. У Еўропе агульныя продажы дыску склалі прыблізна 1,3 млн.
Крытыка
Крытыкі, у цэлым, не былі ні ў стане захаплення, ні наогул зацвярджалі аднолькава адносна RAM. Узнёсла запомнілася ацэнка Джона Ландоу з «Rolling Stone»: «RAM — найніжэйшая кропка распаду рока 1960-х». У «New Musical Express» Крыс Чарльсворс пракаментаваў у хуткім рэчышчы: «Гэта добры альбом у параўнанні з стандартамі любога чалавека. Праблема ў тым, што вы заўсёды чакаеце занадта шмат ад Пола Маккартні». Ік Легэрвудз з «Disc & Music Echo» быў праніклівы, але яго пераважна выслухалі якы раз: «Маё першае ўражанне ад RAM было ўцелам: я адчуваў дыск складаным, перапрацаваным, калі я праслухаў яго у офісе Тоні Барроў (…) У фінале я надзеў навушнікі… вынік выдатны. Пол, ты зрабіў цудоўны дыск!»
Былыя соўдары Маккартні былі вельмі расчараваны. Ленон не стрымаў слоў: «Гэта жудасны дыск! Хоць у McCartney было некалькі прыгожых меладый, як «Junk»…». Рынга таксама быў адкрыты: «Пол — геній і надзвычай крэатыўны, але ён расчараваў мяне ў гэтым дыску. Я не думаю, што there is хоць адна добрая мелодыя ў RAM…»
Сам Пол жа быў годны і заказаў эльп‑трыб’ют «Thrillington». Запісана на Abbey Road з 15 па 17 чэрвеня 1971 года (выдадзены ў 1977 годзе пад імем Percy Thrillington, выдуманы персанаж) — дыск быў інструментальнай рэканструкцыяй «RAM» у стылі джаз/біт‑бэнд. У складзе — Рычард Хьюсон (аранжыроўкі), Тоні Кларк і Алэн Парсанс (звукавая інжынерыя), Хэрбі Флауэрз (бас), Клем Катціні (барабаны), Вік Флік (гітара), Стыв Гры (фартэпіяна), Рожэр Кулан (арган), Джым Лоўлес (перакусія), Dolmetsch (флейты) і Swingle Singers (вокал).
Пазнейшая ацэнка
На працягу гадоў меркаванне самых уважлівых крытыкаў шырока пераацаніла якасці альбома, які сёння амаль адзінагалосна лічаць адной з лепшых работ сольнай кар’еры Маккартні.
Прыкметна, што вострае прыём RAM у той час неяк паскорыла працэс стварэння новай групы, пра якую Маккартні задумваў ужо некаторы час: крытыка дала Палу дадатковы штурхок выбрацца з ізаляцыі ў яго шотландскім прыстанішчы. Да тыпу складаных і шчыльна насычаных гукавых пластоў RAM Маккартні неўзабаве супрацьпаставіў больш грубы і «прадыманы» твар, запісаўшы праз некалькі месяцаў зусім іншым чынам з новай групай Wings — квартэтам, у які ўваходзілі барабаншчык Дэнні Сейвэл, жонка Лінда на клавішах і стары дружа Дэнні Лэйн на гітары. «Wild Life», які выйшаў у снежні 1971 года пад імем Wings, азначаў вяртанне Пола разам з гуртом упершыню з часу Beatles.
Гэта быў не лёгкі старт: але задуманы Маккартні праект распачаўся так, каб працягвацца. І па гэты дзень працягваецца.
Tracklist:
“Too Many People”
“3 Legs”
“Ram On”
“Dear Boy”
“Uncle Albert/Admiral Halsey”
“Smile Away”
“Heart of the Country”
“Monkberry Moon Delight”
“Eat at Home”
“Long Haired Lady”
“Ram On (Reprise)”
“The Back Seat of My Car”
QUI TUTTE LE CANZONI UNA PER UNA
Il testo è tratto da:
