Ад бясмыснай праўдзівасці Kneecap да касмічнага груву Nu Genea, музычны тыдзень рухаецца паміж моцнымі ідэнтычнасцямі і гукавымі сусветамі, якія паступова працэджаюць. Сярод чаканых вяртанняў, дэбютаў і глабальных кантамінацый, вось найбольш цікавыя дыскі, якія выходзяць на гэтым тыдні.
Nu Genea – «Людзі Месяца»
«Людзі Месяца» выходяць пасля міжнароднага поспеху Bar Mediterraneo 2022 года і сімвалізуюць значнае развіццё гуку Nu Genea: калі папярэднія працы былі моцна звязаныя з неапалітанскім і мірэнераморскім вояўным уяўленнем, цяпер дуэт пашырае перспектыву да больш universал і ўнутранага вымярэння. Музычна дысак працягвае збліжаць дыско, фанк, джаз і глабальныя ўплывы, але яшчэ больш акцэнтуе кантамінацыю моў і культур: у кампазіцыях суіснуюць неапалітанская, англійская, іспанская, партугальская і арабская мовы, адлюстроўваючы касмапалістычнае бачанне без межаў. Сярод самых значных элементаў вылучаюцца міжнародныя супрацоўніцтвы: увагляецца ўдзел гітарыста і прадзюсара Том Міш, разам з вакаламі Maria José Llergo, Fabiana Martone, Celinatique і Gabriel Prado.
Kneecap – «Fenian»
За апошнія два гады гурт Kneecap уваходзіў у ліку самых супрацьлеглых груп сусветнай сцэны. Яны апынуліся ў мішэні ўладаў, ім прад’явілі абвінавачанні ў тэрарызме: іх песні лічаць некаторыя як заклік да гвалту і паўстання. Быў зроблены спроба абмежаваць іх дзейнасць. У верасні 2025 года абвінавачанні былі спісаныя, што стала важным паваротам і пацверджана нядаўна. Ірландскі рэп-трыо Mo Chara, Móglaí Bap і DJ Próvaí вяртаецца з другім альбомам, «Fenian», які выйдзе 1 мая. Гэты запіс з’яўляецца агрэсіўным па настроі, прадуцаваны Дан Керы, і кіруе напругі палітыкі, ідэнтычнасць і выклік.
Tori Amos – «У часы драконаў»
«У часы драконаў» — восьмынаваймоўны дыск Торы Амос, які выходзіць прыблізна праз пяць гадоў пасля «Ocean to Ocean». Альбом з’яўляецца амбіцыйным канцэптуальным праектам з ярка палітычным характарам. Торы Амос апісвае яго як не-бягучую казку-алегорыю, якая распавядае пра барацьбу паміж дэмакратыяй і тираніяй, у свеце, які сімвалізуе фігуры, што прадстаўляюць аўтарытарныя ўлады, тэхналагічныя палітычныя элiты і грамадзянскую супраціў. У гэтым наратыўным свеце з’яўляюцца паўторныя персанажы, як «The Daughter», што надае дыску тэатральнае і наратыўнае вымярэнне. Што датычыцца музыкі, праект застаецца засяроджаным на фартэпіяна — адметным элемента Амос — але з больш складанымі аранжыроўкамі, атмасфернымі і часам змрочнымі, з амаль кінематаграфічным слядам. Альбом працягваецца больш за 70 хвілін і складаецца як паслядоўнасць раздзелаў, якія адлюстроўваюць эвалюцыю гісторыі.
Nerissima Serpe – «Nerissima»
Рэп‑выдатнік Nerissima Serpe афіцыйна прадставіў сваё новае таямнічае альбомнае праекта «Nerissima» з дапамогай тізера: галоўнай фігурай у відэа, які выклікаў бурлівыя дыскусіі, становіцца культурная і модная ікона сусветнага узроўню Мішэль Лами (Michèle Lamy), якая прамаўляе маналог пра чорны колер і значэнне ўсіх яго адценняў. Яго рап, які ён называе «экстра-урбан» (extra-urbano), змешвае ўплывы ад Васко Росі і Marracash да Meek Mill, Lil Baby, Dave і Burna Boy. Асноўную ролю займае пісьмо: пасля першых незалежных праектаў і альбома «Identità» 2023 года, у 2025 годзе ён узнесся на вяршыню рэйтынгу Fimi з «Mafia Slime 2», разам з Papa V і Fritu, пацвярджаючы сваю асобу на урбан‑сцэне.
The Black Keys – «Peaches!»
Чаццёрнык студыйны дыск для дуэта Дан Аўэрбах і Патрык Карні, «Peaches!» выходзіць менш чым за год пасля папярэдняга «No Rain, No Flowers», пацвярджаючы надзвычай плённую творчасць. Адной з самых важных рыс праекта з’яўляецца яго прыродная характар: «Peaches!» па сутнасці з’яўляецца альбомам кавераў, задуманы як вяртанне да музычных каранёў гурта, з гукам, які апісваюць як адзін з самых «натуральных» і інстынктыўных з тых часоў, калі гурт запускаў шлях у пачатку 2000-х. На дыску — 10 кампазіцый, і яго прадказаў сінгл «You Got to Lose», які пераасэнсоўвае класіку блюз‑року. З эмацыйнай пункту гледжання, альбом народзіўся у асабістым цяжкім для Аўэрбаха часе: хвароба бацькі (рак страўніка) моцна паўплывала на творчы працэс, ператварыўшы студыйныя сесіі ў нечым як свабоднае выпрамленне, а не планаваны праект. Гэта адбіваецца і на гуку: «Peaches!» імкнецца да грубай, прамой і «праматак» эстэтыкі, з запісамі свядома менш апрацаванымі і маладым падыходам, амаль як жывы выданне, далёка ад занадта адшліфаваных практаў.
