У якім іканічным убранні з багатай гісторыі гурта ён мог бы з’явіцца, мы задумаемся — у лягкай, плаўнай блузе з Гайд-Парк, якая была на чытанні ў гонар Брайяна Джонса ў 1969 годзе? Ці ў адной з яго 70-х гадоў з люстранымі элементамі і бархатнымі камбінезонамі? Напэўна не той масіўны пухісты цёмны мантальны плащ, зроблены так, каб выглядаць як футр чарапашкі, які ён апрануў падчас выканання песні “Sympathy For The Devil” на туры „50 & Counting” больш за дзесяцігоддзе таму?
У рэшце рэшт, усё прасцей — акуратная плямістая кашуля і той самы тып сканчанага скуранага пінжака, які неўзабаве стаў любімым выбарам сучаснага калектыву Ген‑Зе эліты Голівуда. Тыматэ Чаламай, Остын Бутэр і Джэйкоб Элорды ўсе з’явіліся ў такім стылю нядаўна. Ці можа гэты выбар быць заяўкай сённяшняга творчага этыку Джагера — быць сучасным і актуальным, але заставацца неверагодна крутым?
У новым альбоме The Rolling Stones яны менавіта такія. Запісаны ў Лондане, Лос-Анджэлесе, Нью-Ёрку і Багамах на працягу некалькіх гадоў, 25-ы студыйны праект “Foreign Tongues” — гэта ўзняты зборнік любімых стыляў гурта: R&B, рок, кантры, соўл, фанк, панк, дыск — узмоцнены вострымі тэкстамі Джагера пра сучаснае жыццё і каханне. Гэта ностальгічна, але актуальна. Класічна, але глядзіць наперад. Звыклае, але свежае.
«Калі мы пачалі, The Stones былі блюз-бэндам,» кажа ён. «Брайан [Джонс] быў сапраўдным пурыстам, але я не думаю, што Кіт і я былі такімі… Мы любілі блюз, але заўсёды любілі розныя тыпы пап‑музыкі. Вось наш першы самастойна напісаны сінгл — «The Last Time», які на самай справе быў копіяй гаспэльнай песні.»
Прывітанне, Мік, NME упершыню брала інтэрв’ю ў цябе ў 1964 годзе — што ты помніш пра тых ранніх размов?
Што змянілася?
«Гэта стало знаменитым тым, што было вельмі груба да ўсіх. Ніхто не быў добрым, за выключэннем вельмі зніклевых людзей, пра каго ніхто не чуў і верагодна больш ніхто не чуе.»
І дзе The Rolling Stones размяшчаліся на гэтай шкале?
Ці былі вы асцярожнымі з тым, што казалі падчас тых інтэрв’ю?
«Не, вы не былі вельмі асцярожнымі. Гаварылі пра ўсё мноства рэчаў. Людзі казалі жахлівыя рэчы, якіх не варта было казаць.»
У адным нумары за люты 1974 года вы сказала, што ваш першы сінгл, «Come On», быў «сапраўды дрэнны»
«Ён было даволі кепскі.
І у тэй жа інтэрв’ю вы назвалі The Beatles «blasé and bigheaded»
«Часам я кажу праўду! [сміх] Яны зрабілі многа выдатнага, прарылі мноства дорог. Ніякая іншая бэнд не была такой вядомай у Амерыцы. Гэта была закрытая крама.»
Пагаворым пра новы альбом «Foreign Tongues», з удзелам Роберта Смита з The Cure…
«Так, Андзі Уотт [прадюсар] запросіў яго паслухаць некаторыя трэкі, бо мы амаль скончылі… Я сказаў: “Давайце зрабім нешта для яго.” Так ён спяе на «Never Gonna Lose You» — і рабіць некаторыя сінты.»
І ён же сыграў гітару на «Divine Intervention»?
«Так, гэта некаторы інды‑лёг, такі нейкі інды‑лік.»
Як Кіт Рычардз рэагаваў на тое, што хтосьці ўмяшаўся ў яго тэрыторыю?
«Ён не быў там [у той дзень]! Кіт быў вельмі далёка ў Грыніча або Коннектыку дзе‑небудзь.»
І Піт Майкартні грае бас на «Covered In You»?
«Так, ён зрабіў гэта на той жа сесіі, на якой ён рабіў «Bite My Head Off» для «Hackney Diamonds». Новая песня мае больш фанк-бас частку.»
«Вельмі проста было. Вядома, я ўжо даўно ведаю Пола. Ён не з чужых, але ён ніколі раней не граў бас у нас. Гэта іншая справа, ведаеш. Я сказаў Андзі [Уотту]: “Ці будзе яму цікава з гэтым, бо гэта панк‑камТую, і я хочу перадзоўканы бас. Ён будзе простым, безь лішніх рухаў.” І Пол зрабіў тое, што трэба было за, як 10 хвілін.»
You’ve also got Bruno Mars on cowbell for ‘Never Wanna Lose You’?
«[Смяецца] Бруна прывёў у студыю ў Лас‑Вегасе, калі я завяршаў вакал — і мы праслухалі некалькі трэкаў. Але кожны повінны ў нашай студыі працаваць. Таму я сказаў: «Ідзіце вып’е піва ці з’еш ліцёнку ці нешта й грайце кафель?»»
У студыю быў велізарны зорка-прыроджаныя, і вы папрасілі яго граць на каўбел?
«Так! Але ён хоча рабіць гэта. Ён таксама перкусіяніст, ведаеш. Ён такі, як і я. Мне падабаецца граць маранкасы на чужых запісях.»
А Чэд Смід з The Chili Peppers сыграў барабаны на каверы Chuck Berry’s «Beautiful Delilah»…
«Ён грае прыкладна толькі 10 тактаў. Я думаў, што буду граць бас-біт на гэтым (бо гэта акустычна). Але Андзі прынёс Чэдa і ястаўце мяне з работы. Чэд ведаў, што гэта не вялікая сеты.
Якая была думка пра ўключэнне кавера Amy Winehouse: «You Know I’m No Good»?
«Я думаю, гэта частка той лёгкай брытанскайнак厮у іх. Дзесяць трэкаў на альбоме былі запісаны ў Лондане… Мы ўзялі практычна яе аранжыроўку. Той жа ключ — і я дадаў парт гармана на гармоніцы, што было весела, бо заўсёды весела граць гармоніку ў мінорным ключы.»
Пра тое, што пяць гадоў мінула з таго часу, як памёр Чарлі Уотс, але ён грае на «Hit Me In The Head»?
«Так, ён грае вельмі добра на гэтым. Мы запісвалі ў Лос‑Анжелесе ў 2021 годзе, да таго як ён памёр.»
NME правяла яго фінальнае відэа‑інтэрв’ю — і ён распавядаў, як ты раздражняўся на яго за адсутнасць мабільнага тэлефона?
«Так, гэта было боляча! Гэта сапраўды здавалася, бы ён жыве «ў мінулым»… Уявіце сабе, цяпер кожны мае iPhone. Мы не вернемся да шестых!»
Але ён быў такі ці не?
«Так, быў такі. Я вельмі па ім сумую.»
«Я ледзьве памятаю, як ён прыходзіў у дом у Рычмондзе… Думаю, ён быў добра на сваім шляху.»
Нагадаў ён, што якраз прыняў таблетку?
«Гэта не было фізічнае зваротнае сутыкненне. Я думаю, ён зразумеў, што час ісьці. Думаю, гэта было сходзіць, як вячэра‑вечарына.»
Glastonbury вернецца у наступным годзе — ці зноў вы возьмеце сцэну?
«Гэта складаная праграма… сцэна вельмі дзіўная. Яна настолькі раз’яднаная, што вы так далёка ад усіх. Звычайна ў нас ёсць сцэнічны праход да 50 футаў, а тут было толькі 10. Але калі глядзіш з пагорка наверх — бачна кожнага, гэта цудоўна. Без сумневу, хацеў бы зрабіць гэта зноў.»
Ці значыць гэта, што мы яшчэ не бачым апошніх выступленняў Stones на сцэне?
«Спадзяюся, не. Я не думаю, што гэтым годам будуць канцэрты, але спадзяюся, што зробім некалькі выступленняў у наступным годзе для The Stones.»
Чаму б не ў гэтым годзе?
«Кіт не мог зразумець, і ён не адчуваў сябе вельмі добра падчас тураў і ўсёй справы. Што прыводзіць да пытання пра рэпетытарскія…»
Як наконт рэзідэнцыі ў Лас‑Вегасе?
«Ну, не specifically. Больш як пра Гары Стайлз робляць некалькі выступленняў у Амстэрдаме і Лондане. Але ён усё роўна гастралюе; ён не застаецца на адным месцы. Але мы плануем даць жывыя даты на наступны год, спадзяюся… скажу вам, калі даведаюся.»
Це ёсць іншы альбом у запасе?
«Так, магчымы тройнік альбомаў… Я ўжо пачаў пісаць песні. Але яны могуць быць для іншых аўтараў. Калі пішаце песню, часам вырашаеце: «гэта не для мяне, але для Чылі Пепперс» ці штосьці іншае.»
Ці шмат пішаце зараз для іншых выканаўцаў?
«Я вельмі адкрыты да гэтага. У мяне шмат матэрыялу, але не ўсё падыходзіць The Rolling Stones. Няхай не зупыніць мяне пісаць іх, ведаеш. Калі з’явіцца ідэя — запішы яе.»
Якія новыя гурты вы раіцьце?
«Нядаўна у мяне быў момант з Sam Fender. Я лічу, што «People Watching» выдатная праца, але мне таксама падабалася яго ранейшая праўда — «Seventeen Going Under», там ёсць шмат добрага на тым альбоме.»
Што вас натхняе ў творчасці Сам Фендэр, які вам падабаецца?
«Заўсёды тое ж: калі пачуеш песні ўпершыню, цябе найбольш вабяць агульная атмасфера і рыфмы. Гэта рок‑музыка, ведаеш, але ў яго песнях ёсць выдатныя куплеты — што з’яўляецца часткай гульні… Я думаю, шмат тэкстаў даволі цікавыя і адлюстроўваюць свой досвед выхавання.»
Ці не зможа Сам Фендэр заняць месца на сцэне падчас выступлення Stones, напрыклад на «Tumbling Dice»?
«Так, ён можа быць вельмі добрым для такога.»
Новы альбом The Rolling Stones «Foreign Tongues» выйдзе 10 ліпеня на Polydor Records
