Як адна з палавін панк-дуэту з Тунбрідж-Уэлз, Вінсент дапамог задаць курс брытанскай рок-сцэне ў глабальнай прасторы з Soft Play (раней Slaves), што прывяло да таго, што ў 2024 годзе іх альбом «Heavy Jelly» стаў найбольш прызнаным і найлепш прадаваным у іх кар’еры. Калі насычаны тур-графік быў завершаны, яго калега па гурце Ісаак Холман заняўся стварэннем новага запісу як сольнага праекта Baby Dave. Са стыму творчасці ён прынёс сваю велізарную калекцыю дэмаў барабаншчыку Самуэлу Куппіну (ранейшаму з Lady Bird), які ўбачыў у песнях перспектыву і прапанаваў стварыць новую групу.
Разам з гітарыстам Асa Тэллон і клавішнікам Джастынам Майлзам з’явіўся Big Truck — група, якая спалучыла свае ўплывы інды-панку, джэзу, джазу, соулу, металу і R&B, каб стварыць альбом «Midday At The Middleway». Выпушчаны мінулым тыднем (пятніца, 28 жніўня), гэта цалкам завершаны і ўдуманы дэбют, які носіць у сабе рысу The Cure, The Smiths, Pixies і The War On Drugs.
Сэнс мэты гэтага альбома таксама быў нашчаджаны тым, як Вінсент узнавіў сваё выкананне на апошнім запісе Soft Play.
««Heavy Jelly» даў мне сапраўды значную ўпэўненасць, бо мне давялося значна ўдзельнічаць у развіцці структуры песень», — працягваў Вінсент. «У старыx альбомax Soft Play усё было як: куплет, прыспів, куплет, прыспів, і на гэтым усё — а я сапраўды ўдзельнічаў у прадупрацаванні і праглядзе пытанняў.»
«З усёй той упэўненасцю, якую я знайшоў, я думаў: як далёка я магу пайсці гэтым шляхам? Я заўсёды хацеў паспрабаваць сябе ў ролі фронтмена. Я зразумеў, што трэба выкарыстаць магчымасць, бо яе не дадуць мне проста так.»
Паглядзіце астатні раздзел нашага інтэрв’ю з Вінсентам, дзе ён расказаў пра творчасць, будызм, трэзнасць і прыгажосць новых гуртоў, якія вяртаюцца да старой школы.
Лоры Вінсент: “Вялікая і вельмі важная частка стварэння Big Truck палягала ў тым, што мы глядзелі канцэрты перад тым, як запісаць. Мы трэніраваліся і ставіліся да гэтага як да сапраўднага гурта. Гэта было як дзіцячы клопат — несці канцэрт на спіне і хадзіць да дома аднаго сябра, каб займацца музыкай, калі было б значна прасцей заставацца дома.”
«Гэта не было падобна на праекты, над якімі я рабіў да гэтага, напрыклад Larry Pink The Human, які быў вельмі засяроджаны на студыі, потым ты выпускаеш яго і спрабуеш рабіць гастролі. Вы не дазваляеце такой хіміі нараджацца. Не буду ўручаць, але пачатковыя выступленні Big Truck былі не бездакумныя, і шмат чаго нам трэба было пераадолець, каб туды прыйсці. Але мы практыкаваліся год, выступалі на фестывалях, таму сёння альбом гатовы, і я кажу: «Я ведаю, як гэта рабіць». Вось адтуль і вытлумачыў мой уклад.»
Ці нешта ў тым працэсе здзівіла цябе?
«Гэта здалося дзіўным — я зразумеў, што магу гэта зрабіць. Раней я лічыў сябе толькі бэк-вакалістам і думаў: «Гэта найлепшае, на што я здольны». Гэта ўсё яшчэ добра, і я вельмі ганаруся ўсім, чаго дасягнуў, але бачыць, як людзі спяваюць мае словы і каментуюць маё выкананне — гэта цудоўна. Тэксты заўсёды былі маёй фішкай, бо здараецца, што яны здаюцца недасяжнымі. Зараз на альбоме ёсць нават песня з прамовай у інтэрлу, і гэта здаецца як вынік вышэйшай крыніцы. Не ведаю, як мы яе напісалі. Калі мы граем яе live, гэта заўсёды тая песня, на якую людзі звяртаюць увагу. Яна паглынае ў паэзію і мастацтва і выводзіць нешта значна большае, чым я думаў, што здатны зрабіць.»
Ці змяніла адкрыццё гэтай новай часткі сябе тваё паўсядзённае жыццё?
«Так, гэта змяніла, і маё асабістае жыццё таксама ўліваецца ў праект: упэўненасць, якую я знайшоў за апошнія гады, бацькоўства, праходжанне тэрапіі, праходжанне праз сур’ёзныя траўмы і фарміраванне сябе як дарослай асобы.»
«У Soft Play часам здаецца, што я касцюмаюся на маё 18-гадовае я. Вельмі складана рабіць высокія кікі з-за уяўленняў людзей пра тое, якім з’яўляецца ваш гурт, у той час як з Big Truck у мяне ёсць камфорт і упэўненасць. Людзі кажуць: «Гэта сапраўды гучыць як тая асоба, якую я ведаю».»
Якія на ваш погляд музычныя пальцы-куты на диску?
«У мяне была маўчальная правіла пры напісанні дэмаў: кожная ідэя, якая ў мяне з’яўлялася, была сапраўднай і вартая вывучэння. Ёсць выражэнне «пісанне ў сметніцу», калі трэба проста зрабіць гэта, каб распрацаваць прапускі. Асабліва ў гурце з больш цяжкім уздзеяннем, як Soft Play, існуе уяўленне пра тое, чаго ад вас чакаюць гуляць. Такі зафіксаваны жанравы механізм становіцца нудотным. Гэты праект дае магчымасць ісці там, дзе раней не быў.»
«Таксама наяўнасць чатырох удзельнікаў, якія выконваюць чатыры розныя часткі, стала для мяне вызваленнем. Я мог сапраўды даследаваць усе рэчы, і нічога не было на стале недасяжнага. Калі мы усё гарманізуем, гучыць як адзін гурт, але Самм схіляе мяне да джазу, Асер на гітары — метал-хед, Джастын імкнецца да соулу і R&B. Нягледзячы на тое, што я напісаў усе песні, гэта пранікаецца ў выкананне.»
Як вы апісалі б характар альбома?
«Ён выразна брытанскі па духу, але паходзіць з мастацка-сацыяльнага асяроддзя. Вы ведаеце, як Blur лічаць «гуртом з мастацкай школы»? У нашых дзеях ёсць нечае ад мастацкай школы. Ён завадзісты, і гурт больш за самі песні. У яго ёсць візуальная ідэнтычнасць праз мастацкую афіша. Я ў вялікай ступені натхнёны тым, як жанравая гібка Beatles — яны не застаюцца ў адной пляме. Гэта шматкалярова.»
Знайсці сябе як фронтмэна — ужо выклік, але знайсці сябе як лірыста — яшчэ большы…
«Так. Мне трэба было адкрыць здольнасць нават мець словы для напісання, што было важкім выклікам. Музыка, якую я любіў, заўсёды сыходзіла з барацьбы працоўнага класа. У Soft Play мяне заўсёды мучыла думка: панк — жанр левасці, як і рэп. Чаго ты гаворыш, калі ты ведаеш, што ты не перажыў столькі, колькі іншыя?»
«Калі багата свету выбірае раскол, вяртаемся да The Beatles і да размоў пра любоў і сувязь. Гэта робіць рэчы нашмат прасцей. Вядома, што альбом гаворыць пра святло і цёмнасць і тое, як яны суіснуюць. Гэта про інь і ян. Мы не можам мець радасць без пакут. Я заўважыў, што гэта ўзнікае ў тэкстах нязменна. Вы не можаце мець гурт і сям’ю, ахвяры трэба прыносіць. Што значыць быць чалавекам — гэта змагацца з гэтымі рэчамі.»
Песня «Surf The Suffering» надзвычай глыбокая ў тваім шляху да спакою ад «глыбінной уродлівасці» жыцця. Ці знайшлі ты адказ?
«Як і шмат хто ў гуртах, я прайшоў праз геданізм і потым знайшоў гады тую алкагольную строгу. Цяпер я ў сярэдням, бо цвярозасць — не менш ланцуг на шый, чым піццё. Насамрэч трэба ісці па сярэднім шляху. Існуе будысцкая думка пра сярэдні шлях — пра земныя спакусы і пра прасвятленне. Калі ты выходзіш весяліцца, то на наступны дзень прыходзіцца прайсці праз наступствы, вывучыць нешта з гэтага і ісці далей.»
«У мяне ёсць глыбокая антаваня за тое, каб быць прасобным. Я зразумеў, што чалавечае існаванне не зусім ідэальнае — і гэта нармальна.»
Тэмы будызму і ўдзячнасці шмат раз паўстаюць у гэтым запісе…
«Так, ёсць моманты поўнай фрустрацыі, калі хочацца, каб усё было іншым, але калі ты сапраўды глядзіш на сваю рэчаіснасць, то разумееш, колькі горш было б. Тады трэба знайсці прастору, дзе можаш вызваліць гэтую энергію. Мы змагаемся з усёй гэтай энергіяй і пастаянна імкнемся збалансаваць яе.»
Што яшчэ вы вынеслі з будызму?
«Медытацыя — гэта пра тое, каб быць у прасторы, якая засяроджана і дзе ты прысутнічаеш у моманце. Акрамя гэтага, галоўная мэта будызму — моліцца за шчасце ўсіх. Гэта значна карысней для мяне вымяраць рэчы з такой перспектывы. Да «Heavy Jelly» многія гады мая асноўная энергія была злосць, і злосць на ўсіх. Гэты падыход працуе лепш. Мысленне пра шчасце іншых значна станоўчаяе.»
Гэта таксама прасцей з новым гуртом Big Truck у старым-складаным стылі…
«Мы літаральна робім усё такім чынам — нават падпісваемся на кампанію прамоў [Marshall Records] і карыстаемся іх студыяй. Давайце проста вярнемся да асноваў і будзем гуртом. Гучыць гэта як штосьці тыповае, але на самой справе гэта карыста для нас, бо мы сябры.»
Soft Play з’яўляўся на мяжы эпохі сацыяльных сетак, якая стала жахлівым пеклам. Як вы ставіцеся да таго, што новыя гурты павінны канкурыраваць у такім асяроддзі?
«У мяне ёсць рамантычнае верэнне, што людзі, якія робяць гэта з правільнымі прычыны, вылучаюцца вышэй. Але я бачыў тэндэнцыю: патрэба быць бачным рабіць гурт, каб ісці за мастацтвам. Пакуль мастацтва з’яўляецца асновай усяго, што вы робіце, я лічу, што можна прайсці мяжу. Многія гурты не маюць ні музыкі, ні песень, але маюць выгляд, настрой і колькасць падпісчыкаў. А што з мастацтвам? Калі мастацтва зроблена, можна карыстацца TikTok — але трэба выкарыстоўваць усе інструменты, што ў цябе ёсць. Хочаш быць у эпоху Хендрыкса? Так, але гэта вельмі складана. Найцяжэйшае зараз — няма сапраўдных грошай у гэтым.»
«Мяркую, што з’яўленне штучнага інтэлекту — гэта вялікая магчымасць, бо людзі зноў будуць жадаць прадавацца сапраўднасці. Груда слоў — на самай справе дасць нам нешта, каб мы вызначылі сябе. Сапраўды, я не ведаю, ці хацеў бы я зараз быць у новай групе, але зараз я ў новай групе, і гэта на самой справе добра.»
Вы лічыцецеся гэтым больш чым проста дадатковым праектам?
«Калі раблю ўсю прэсу і запускаю праект, я зразумеў, што ўсё залежыць ад мяне, і залежыць ад таго, як я ставлюся да яго. Людзі пойдуць за маім прыкладам. Калі б я цяпер вярнуўся ў кампанію Soft Play, яны сказалі б: «Ох, ён ужо стаміўся ад Big Truck», але я ўжо напісаў другі альбом і мы запішам яго ў лістападзе. Май мой план — пачаць кампанію наступнага альбома паралельна з нашай наступнай сольнай турапагадой. Мне падабаецца мець невялікую матывацыю — доказваць людзям, што яны памыляюцца. Гэта дае мне азычку агню.»
Якія наступныя крокі чакаюць Big Truck у парадку развіцця?
«Я памятую тые ключавыя моманты з Soft Play на нашым ўздыме. Я памятую, як мы гралі перад 80 людзьмі ў Ізлінгтане, калі людзі спявалі нашы песні і танцавалі, і думалі: «Гэта тое, што значыць быць паспяховым». Потым з’яўляюцца тых самых слупы на шляху з мноствам рэальных узаемадзеянняў, і музыка пачынае значыць для большай колькасці людзей. Гэта адбываецца вельмі хутка для гэтай групы, таму чаканні становяцца ўсё большай.»
«Музычна я ведаю, што наш ахоп значна шырэйшы, чым у Soft Play, бо музыка не настолькі «інтансіўная» ў вагавым сэнсе, таму ў мяне з’явілася вера ў сябе, што мы можам быць тым, чаго мы марам. Рэальная сутнасць нашых мрояў патрабуе вельмі шмат працы.»
Ці былі размовы пра будучыню Soft Play?
«Існуе запіс Soft Play, які напаўзавяршэння — патрабуецца завяршэнне. Гэта пытанне, з якім я змагаюся, таму што я адчуваю сябе як субіндывідуальны ўдзельнік Soft Play, туды вяртацца пасля гэтага будзе цяжка. Я не з тых, хто любіць велізарныя раскошы, але я за перапынкі. Людзі павінны выхадзіць і час. Я не спяшаюся рабіць новае з Soft Play, але ніколі не сказаў бы «нізаўважна» ў прынятым.»
Ці ёсць нешта пра паўпрацю запісы, ці гэта ранейшая стадыя?
«Гэта дзіўнае адчуванне, таму што ў маёй думцы гэта лепшы запіс, які мы калі-небудзь рабілі, але дасягнуць яго канчатковасці даволі складана з-за таго, як доўга мы гэтым займаліся. Я адчуваю, што я як касцюміруюся, і з Ісааком мы становімся яшчэ лепш, калі мы не робім Soft Play, гэта дзіўная рэч. Soft Play працуе з прыбыткам у 90 працэнтаў, але 10 адсоткаў часу выдатна ідзе, а калі ўсяго90% года мы губляем грошы, едзем у Еўропу або Амерыку — гэта выглядае троху нерэнтабельным. Ёсць шмат рэальных жыццёвых цяжкасцей, якія звязаныя з гэтым.»
Ці ёсць надзеі на будучыню?
«Я веру, што мы знаходзімся ў вельмі цікавы час для гуртоў зноў. Калі глянуць на Geese, Wet Leg, Big Thief ці Wolf Alice, сітуацыя даволі добрая. Вакол шмат негатыву, але я адчуваю вялікую цікавасць да ўсіх магчымасцей і проста вяртаюся да стварэння мастацтва.»
«Midday At The Middleway» ужо выходзіць на Marshall Records. Вінсент таксама ладзіць мастацкую выстаўку на ўрачыстасці выдання альбома ў галерэі Whistleblower у Бр’айтоне з 4 па 19 верасня. Наступныя афіцыйныя даты тура Big Truck па Вялікабрытаніі падрабязна ніжэй. На сайце можна набыць квіткі і даведацца пра дэталі.
СЕРПЕНЬ
3 – Брытанія, Брайтан, Resident
16 – Гамбург, Reeperbahn Festival
ЖНІЎНЬ
17 – Манчэстэр, Neighbourhood Festival
