У канцы сямдзесятых гадоў, калі Піт Таўншэнд пачаў працаваць над сваім сапраўдным дэбютным сольным альбомам (раней ён выпускаў «Who came first» у 1972 годзе і «Rough mix» у 1975 разам з Ronnie Lane), гурт Who апынуўся перад складанай сітуацыяй паміж трагічнай смерцю барабаншніка Keith Moon, якая адбылася у верасні 1978 года, і змяненнямі на брытанскай рок-сцэне, выкліканымі панк-рухам.
Як і яго таварышы па гурце, Піт Таўншэнд таксама згубіўся. У 2015 годзе, у інтэрв’ю часопісу Mojo, ён распавёў пра тое, як пражыў гэты перыяд: «Мне трэба было пакінуць Who і зрабіць сольны альбом, але замест гэтага я падпісаў сольны кантракт — і, па тыпу эмацыйнай залежнасці або болю ці чаго-небудзь падобнага — падпісаў такі ж патрабавальны кантракт з Who. Такім чынам я апынуўся з удвая большай колькасцю працы».
Зараз, прайшоўшы праз столькі гадоў, мы можам сцвярджаць, што праца атрымалася даволі добра. Прыкладна такія вынікі прынеслі альбомы «Face dances», першы дэбют гурта Who без Keith Moon, якога на барабанах замяніў Kenney Jones, які выйшаў у 1981 годзе, і папярэдні «Empty glass» з 1980 года — гэта былі дзве добрыя дыскі. Нешта больш за тое — сольны альбом Таўншэнда у ЗША прадаваўся значна лепш, чым альбом гурта. Сінгл «Let My Love Open the Door» трапіў у топ-10, і іншыя песні таксама дасягнулі добрай радыёпраслойнасці.
