Калі рок‑н‑ролл у сваёй найсур’ёзнай і візуальна вострай форме існуе і яшчэ нешта значыць, тады мы гэта бачым у першым дне «La Prima Estate» з The Hives і Jack White. Вечар распачаўся з той групы, якая ідзе з іранічна-хармазной самаўпэўненасцю як лепшая жывая эталонная група, і мы зразумелі чаму.
The Hives
Фанаты гурта кажуць, што выступленне The Hives заўсёды адна і тая ж, але ў той жа час застаецца ўнікальным. І гэтым разам пятёрка шведаў зноў сабрала свае класікі, як “Enough Is Enough” і “Walk Idiot Walk”, разам з трэкамі з двух апошніх альбомаў “The Hives Forever Forever The Hives” і “The Death Of Randy Fitzsimmons”. Шоу было весялым, а Пеле Альмквіст — выдатны майстар цырымоній: ён гуляе з гуртом у freeze і любуецца размаўляць на італьянскай мове. Нешта зусім не адсутнічалі велічэзныя класікі, як “Tick Tick Boom” і “Legalise Living”, якія забяспечылі высакаякаснае рок‑н‑роллавае задавальненне.
Але лепшае яшчэ толькі прынёсся, і хоць натоўп быў вянчаем каханне да The Hives, амаль дзесяць тысяч гледачоў з Лідзе-камайора з’ехаліся паглядзець на Джэк Уайта, упершыню як сольнага выканаўца ў Італіі — пра што ён таксама згадаў падчас рэдкіх перапынкаў паміж песнямі.
Jack White
У апошнія гады Джэк Уайт зноў адкрыў для сябе любоў да простага блюзу і гараж‑року. У суправаджэнні вельмі сціслай дапаможнай каманды, у склад якой уваходзілі клавішныя Бобі Емэтт, надзвычай дакладны бас Домінік Дэвіс і барабаны Патрык Кілер, Уайт прайшоў зямной шлях на гадзіну паўтары па сваёй дыскаграфіі, ад White Stripes да Raconteurs, да сваіх сольных праектаў. Было здзіўляюча, як гэты музык з Детройта, які зараз жыве ў Нэшвілле, змог трымаць публіку ў напружанні на першай часці мерапрыемства, дыя таго, як проста рытмы і яго цудоўны спосаб гульні на гітары — рыфы і імпазанцавыя сола — задаюць настрой. У яго стылі спалучаецца шмат-хард‑рок 70-х гадоў з класічным дэльта-блюзам: AC/DC поруч з Howlin’ Wolf. У момант прыпынку ён трошкі крычаў з сваёй гітары, як Том Морёлла, каб потым натхнена выканаць рыфы Motörhead са сваёй Kay Hollowbody.
Новы сінгл “Dollar Bill” — панк‑хонкі‑то́нк, які сёння ніхто не сеў бы граць, тады як у “Steady as She Goes” ён павёў публіку ў шумны хорам: але галоўнае, што кідаецца ў вока — гэта паток чыстага, класічнага і кроўнага рока, які выстаўляецца без хітрасцей, без паслядоўнасцей ці спецэфектаў, і, галоўнае, без перапынкаў.
У мінімалістычным і абмежаваным сетапе з аднымі толькі сінімі агнямі, якія дзяліліся з чорна-белым тэлебачам на мегашчытэрках, Уайт стварыў незабытнае жывое прадстаўленне — шчодрае, мужнае і безстрашнае. У другой частцы ён звярнуўся да амбіцыйнага сольнага альбома “Lazaretto” і да рэпертуару класікаў White Stripes, такіх як “Fall in Love with a Girl” і “Icky Thump”, завяршыўшыся на імклівай вяршынай “Seven Nation Army”, яку ўскалолі ўсім гледачам.
Такім чынам, пасля гэтай першай ночы La Prima Estate мы ўсё яшчэ можам даверыцца рок‑н‑роллу.
The Hives, scaletta:
Enough Is Enough
Main Offender
Hooray Hooray Hooray
Paint a Picture
Bogus Operandi
Hate to Say I Told You So
Countdown to Shutdown
Come On!
Tick Tick Boom
Legalize Living
Walk Idiot Walk
The Hives Forever Forever The Hives
Jack White, scaletta:
That’s How I’m Feeling
Black Math – White Stripes
The Hardest Button to Button – White Stripes
Old Scratch Blues
Love Interruption
Hotel Yorba – White Stripes
Broken Boy Soldier – Raconteurs
It’s Rough on Rats (If You’re Asking)
Derecho Demonico
Cannon – White Stripes
Dollar Bill
That Black Bat Licorice
Archbishop Harold Holmes
Fell in Love With a Girl – White Stripes
Steady, as She Goes – Raconteurs
Lazaretto
Icky Thump – White Stripes
Seven Nation Army – White Stripes
