У вясну 2022 года Джон Спенсер, у ходзе інтэрвʼю, даў афіцыйнае пацвярджанне таму, што даўно было відавочна: самой вядомай творчасці яго музычнай карʼеры зʼявілася Jon Spencer Blues Explosion, якая больш не існавала. Уласна з 2015 года гурт не выпускаў альбомаў; апошнім быў “Freedom Tower – No Wave Dance Party 2015” (чытайце тут агляд). Blues Explosion безумоўна стала праектам найбольшай вядомасці і поспеху 61-гадовага амерыканскага вакаліста і гітарыста, але далёка не адзіным.
Як і павінен быць у добрых рок‑рукераў, першыя гурты, у якіх ён выказваў усю сваю запал і юнацкую імпульсіўнасць, восходзяць яшчэ з часоў школы. Першую сурʼёзную групу Джон Спенсер склў у 1985 годзе; яна называлася Pussy Galore і вызначалася даволі эксперыментальным garage rock, які застанецца заўсёды, нягледзячы на патрэбныя карэктывы, асноўнай мастацкай мітай Джона. Вопыт Pussy Galore скончыўся праз пяць гадоў, але Спенсер быў ужо гатовы заняцца новым праектам разам з партнёркай (пазнейшай жонкай) Крысцінай Мартынэз, у праекце Boss Hog. Група, хоць і з фазамі (вельмі) рознымі, на дадзены момант запісала толькі чатыры альбомы за прыкладна тры дзесяцігоддзі.
У параўнанні з Boss Hog у пачатку дзявяцідзесятых Спенсер запускае тую добрую машыну музыкі, якая стала Jon Spencer Blues Explosion: рок, панк, блюз, гараж, рокабілі, соул, нойз — усё прапрацавана і пададзена з улікам свету і бачання Спенсера. Быў такі момант у сярэдзіне дзевяностых, калі выйшаў альбом «Orange», і гурт здавалася, змог бы заняць зручнае месца ў мейнстрымі, але далей нічога не адбылося. За Blues Explosion — вялікая павага, любоў і вернасць з боку фанатаў, але мільённыя фінансы і бачнасць у чарт‑лістах заўсёды заставаліся «не тут».
У 2018 годзе, у 53 гады, Джон Спенсер пачынае сольную дзейнасць і выпускае «Spencer sings the hits» (чытайце агляд), свой першы сольны альбом. Гэта на дадзены момант апошняе сведчанне яго мастацкай шляхі, якая становіцца ўсё больш актыўнай, і якая развівалася далей у 2022 годзе з «Spencer gets it lit» і ў 2024 годзе з «Sick of being sick!».
Зусім хутка з’явіцца чацвёрты кампанент яго сольнай будыніны — «Songs Of Personal Loss And Protest». «Песні пра асабістую страту і пра протест» — загаловак, які сам дае зразумець сэнс. Выход гэтага альбома быў прэтэрмінаваны сінглам «Knock ’em Out». Так само, як і ў папярэднім альбоме, побач з Джон Спенсерам выступае магутная рыдм‑секта Bobby Lees, на басе — Kendall Wind, а за барабанамі — Macky ‘Spider’ Bowman.
Што тычыцца новага альбома, Джон Спенсер шчыра патлумачыў: «Я зараз у стане глыбокай духоўнай пераасэнсаванасці. За апошнія гады я перажыў мноства эмацыянальных канфліктаў і асабістых страт: час, які праходзіць, падкрэплівае свае знакі. Саветая знайсці сяброў у гэтым свеце, які перабудоўваецца, — мы здаецца губляем асноўныя свабоды… Я імкнуся знайсці раўнавагу паміж шматлікімі рэчамі, але адказ заўсёды застаецца — рок-н-ролл. Рок-н-ролл — сапраўдны падарунак Амерыкі свету: гук рэвалюцыі! Ён прыйшоў з неба, дзіўна шурпатны і хромавы, як касмічны монстар, які апусціўся на Зямлю, каб фрыкі маглі сказаць сваё слова. Гэта гук перамогі над прыцісненнем. Блюз — мая Біблія, рок‑н‑ролл — наш бойвы клік!». Гады ідуць, але Джон Спенсер не страціў ні каплі сваёй неверагоднай энергіі: як у словах, так і на сцэне, і ў студыі.
Tracklist:
01 Fanfare (Another Point Of View)
02 Vermin Attack!
03 Hangover
04 Knock ‘Em Out
05 Give It Up 4 The Devil
06 Mr. Lion
07 Orange Slice Blues
08 Slip Away
09 Step On the Gas
10 I’m Taking Off
11 Wet & Wild
12 No More
