Назіранне за славутасцямі на бакавой бачысці поля падчас матчаў НБА — рытуал, які дасягнуў піку ў апошніх фіналах у Madison Square Garden. MVP-прыз заваявалі Haim і Taylor Swift, у маечцы з надпісам “Stevie Knicks”, які стаў своеасаблівым спалучэннем між камандай Нью-Ёрк і іконай Fleetwood Mac. Некалькі тыдняў раней на тых жа трыбунах з’явілася група значна менш вядомая шырокай публіцы, але ўжо немагчыма не звярнуць на яе ўвагі ў амерыканскім рок-руку: Goose. Сядзячыя на краі поля ў жоўтых толстовках з надпісам “FACE”, яны запусцілі прасоўвальную кампанію, якая ўключала графіці, крыптычныя сайты і падказкі, распаўсюджаныя онлайн. Непрактычная стратэгія ў свеце jam-бэндаў завершылася выхадам “Big Modern!”. Слова-сямаву загадкаве неадкладна было распазнана фанатамі: яно сустракаецца ў тытульнай трэку, якую гурт выконвае жыво ўжо працяглы час.
Goose, з аднаго боку, належаць да глыбокай амерыканскай традыцыі, якая праходзіць ад Grateful Dead да Phish і жыве канцэртамі-фьюмамі, супольнасцю фанатаў і імправізацыяй, песні якіх выконваюцца многія гады перад запісам. З іншага боку яны выглядаюць як гурт, які вырас у эпоху пастаяннай камунікацыі: канцэрты ў струменевым фармаце, неверагодныя каверы, сацыяльныя сеткі і выразная лічбавая прысутнасць. Някои прадстаўнікі супольнасці jam-rock не ўзялі гэтую дыстанцыю добра: гэта больш пра інды-гурт, чым пра fricchettoni.
«Big Modern!» штораз робіць гэту тэму галоўнай, пачынаючы з той кампаніі. Дыск круціцца вакол пытанняў перанасычэння інфармацыяй і гіперканектаванасці. Та самая слова, што з’явілася на светрах і на вокладцы, становіцца сімвалам альбома, які імкнецца расказаць прачуванне жыцця, загружанага бесканчатковым патокам паведамленняў, малюнкаў і кантэнту. Гэты сучасны тэмы вырашаюцца без адмаўлення ад мовы jam-band, але і без зліпання ў стэрэатыпы, якія ўжо крыху састарэлі.
Таксама пытанне тычыцца музычнай формы: як ператварыць у студыйны дыск гурт, чыя рэпутацыя грунтуецца пераважна на тым, што адбываецца на жывіцкім выступленні, дзе імправізацыі робяць песні заўсёды рознымі? Адказ прыйшоў праз спецыфічную структуру: восем сапраўдных песень, у якіх ёсць кароткія інструментальныя фрагменты, пазначаныя дужкамі. Больш за простыя інтэрмедыя, яны служаць сувязямі, якія ствараюць бесперапынны паток і імкнуцца перанесці на дыск частку логікі імправізацый з жывага выканання.
Заключная сюіта вакол “Good Times // End Times” становіцца вяршынёй альбома: пачынаецца з рыўка ў стылі, блізкім да Спрынгстона, і паступова расплываецца ў даўго інструментальнага контура, які завяршаецца ў спакойнай “((nocturne))”. Гурт удалося сумясціць пісьменнасць і імправізацыю, імгненнасць і амбіцыю; у некаторых месцах сапраўды падобна так, быццам слухаеш больш Radiohead з “Paranoid Android”, чым унукаў Grateful Dead.
Музычна “Big Modern!” займае прастору, у якой нямногім сучасным групам зручна існаваць. Goose працягваюць рухацца па сярэдзіні паміж Phish і Radiohead, але ў гэтым альбоме яны натуральна пераходзяць ад сінтэзатараў 80-х да лацінскіх намёкаў, які выклікаюць Сантану (“Torero”https://www.rockol.it/”(Faena)”, да пэўнага густу на класічны амерыканскі рок.
Вынік, верагодна, з’яўляецца найбольш вытанчанай працай Goose. Джэмы застаюцца цэнтральнымі, але яны ўкладваюцца ў песні з запамінальнымі мелодыямі і прыспеўкамі, сінтэзуючы дзве асновы гурта: тых, хто імправізуе, і тых, хто з’яўляецца аўтарамі. Для гурта, які часта ацэньваюць найважнейшым за тое, што адбываецца на сцэне, «Big Modern!» з’яўляецца найбольш пераканаўчай доказаю таго, што Goose знайшлі дзейсную форму нават у студыі. Не толькі іх самы даступны альбом, але, мабыць, і найлепшы.
