У нядаўнім інтэрв’ю для Guardian Алдус Хардынг назвала сябе «Jim Carrey інды-сцэны». Гэта сваёасаблівае абазначэнне даволі дзіўнае, але не надта, калі ўявіць сумнаваты характар Карры з фільма «Eternal Sunshine of the Spotless Mind» (па-італьянску незаўважна перакладзена як «Se mi lasci ti cancello»), замест яго дзівоснага «Scemo e più scemo». «Train On The Island» — пяты студыйны альбом Хардзіг, працяг уласнай канцэпцыі пасля «Warm Chris» 2022 года, які мы разгледзелі тут, і зноў гэтая нарадзістка інды-фолк-гучання вядзе нас у яе таямнічый космас пакуты і гумару, у спалучэнні непавагі і рамантычнай сумлённасці.
Вакальны хамелеон
Пасля першага праслухоўвання гэтага альбома ўзнікае пытанне: ці сапраўды тая глыбокая, суладная і задумлівая вакальная лінія ў «Worms» належыць той жа жанчыне, што і ў звабнай «If Lady Does It» (са сваім дзіўна дзіўным акцэнтам), ці гэта іншая постаць, як у хітрым дуэце ў стылі босса-нова «Venus in the Zinnia»? У любым выпадку гаворка ідзе пра 35-гадовую з Новай Зеландыі, якая працягла жыве ў Вэльсе — сапраўднае імя Ханна Сіян Тапп — indeed валодае вакальным хамелеонам, настолькі, што кожная песня на гэтым дыску здаецца мець сваю ўнікальнасць як адправіцы.
Змены галасяў не з’яўляюцца адзінай вызначальнай асаблівасцю. Музічна песні прагучаць даволі стрыманымі, заснаванымі на мінімалістычных акордах (фортэпіяна ў загалоўнай трэку, электрагітара ў «Coats»), але ніжэй шыбу адбываецца значна больш: мяккія сінтэзатары пранікаюць крэмаспадобна, надаючы кожнай кампазіцыі пласт няўпэўненасці. З гэтага гледзішча праца Джона Паріша, знакамітага прадзюсара PJ Harvey, Eels, але і нашай Нада, здаецца асабліва дзейснай.
Песні
Засланне сінтэза ў адкрываючым трэку «I Ate The Most» і позні ўваход гітары захопліваюць слухача з першых імгненняў і выклікаюць агульную хвалю смутку, што нагадвае атмасферу Radiohead. Першая сінгл‑песня, «One Stop», з’яўляецца сапраўднай дорогою караной каштоўнасцю альбома: мінімалістычнае піанінавае кампазітарства, амаль як казка‑лічалка, распаўзаецца у запамінальны рыф акустычнай гітары, суправаджаны асаблівым голасам Хардынг. Тут яна распавядае пра нязручную, крыху смешную сустрэчу з музыкам Джонам Кейлам. Рытмічны вектор і глыбокія акорды раскрываюць «What Am I Gonna Do», дзе голас Хардынг здаецца амаль дэманічным, перш чым асыпацца і зноў прасвятліцца ў галоўным куплце. Спявачка вырасла на фолк‑музыцы 60-х гадоў: яе маці была музыкантам, а яе бацька‑падпрыгажанак валодаў магазінам гітараў. Гэтыя карані адчуваюцца ў яе песнях, хаця зараз яе асаблівы, дзівосны гук раней называлі «готык-фолк» за тое, што раныя тэксты былі цёмнымі і мрачнымі, аднак сёння яе музыка гучыць больш утульна.)
«Venus In The Zinnia» — песня пра тваё асабістае спакушэнне і апраўданне. Альдус цудоўна злучаецца з H. Hawkline, вядомым як Х’ю Эванс, які суправаджае яе сваім голасам і акустычнай гітарай.
Меж гульні і таямніцы
Хоць музыка Алдуса Хардынг застаецца загадкавай, а яна ў вершаванні застаецца майстрыхай мімікрыі, у кожнай з дзесяці песень чэрпаецца зачараванне пераапранання і дыялогу ў гульні. Не абавязкова раскрываць усе загадкавыя дэталі да найменшага элемента. Алдус Хардынг ходзіць паміж адчувальнасцю Ніка Дрейка і вакальнымі акрабатамі Кэйт Буш. Нягледзячы на сур’ёзнасць тэмік, часам уводзячы іх у абсурд, інтэрпрэтацыя Хардынг застаецца ўнікальнай і мелодычна прыгожай. Разам з ёй граюць Харві-Уайт на сталёвай гітары, Малі Ллівелін на арфе, клавішнік Томас Полі і барабаншчык Себасціян Рочфард з Polar Bear.
